Πότε επιτέλους θα γίνουμε πραγματικοί άνδρες;

Πότε επιτέλους θα γίνουμε πραγματικοί άνδρες;

 

Εισαγωγικό σχόλιο:

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στις 17/5/2000 στο περιοδικό Greekcomputernews ως απάντηση σε ένα παλαιό κείμενο του κ. Νίκου Δήμου με τίτλο "Πρωινό Ξύρισμα" το οποίο είχε αναδημοσιευθεί στο ίδιο περιοδικό δύο μέρες νωρίτερα.

Σε μια προσπάθεια να περιορίσω τα mail των δυσαρεστημένων συναδέλφων μελών του ανδρικού φύλλου τα οποία λαμβάνω κατά καιρούς, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι στόχος του έργου μου δεν είναι η υπεράσπιση των γυναικών (αυτό το έργο είναι αρκετά ικανές για να το αναλάβουν από μόνες τους). Θεωρώ το κείμενό μου ως μια πρόταση επιστροφής στις γνήσιες ανδρικές αξίες της θέλησης, της αποφασιστικότητας και της δράσης.

Οι πραγματικοί άνδρες δεν φοβούνται να παραδεχθούν τα λάθη τους, έχουν το θάρρος να αναλάβουν τις ευθύνες τους και δεν καταδέχονται ποτέ να ρίξουν σε άλλους το φταίξιμο για τις δικές τους πράξεις, παραλήψεις ή ολιγωρίες. Θέλω να πιστεύω λοιπόν πως διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο θα συμφωνήσετε και σεις μαζί μου, παρά τον σκληρό και επιθετικό τόνο που επέλεξα για να εκφράσω την αγωνία μου για τον στραβό, γεμάτο παράπονα, απογοήτευση και υποκρισία, δρόμο που έχουμε επιλέξει.

 

• Έχετε προσέξει πως οι γυναίκες δεν δυσκολεύονται να παίξουν τους παραδοσιακούς ρόλους μας (δύναμη, αποφασιστικότητα, συνέπεια), ενώ εμείς δείχνουμε ανίκανοι να αναλάβουμε έστω και ένα μικρό μέρος από τους θεωρούμενους ως δικούς τους (συμπάθεια, τρυφερότητα, φροντίδα);
• Ευτυχώς τουλάχιστον που δεν μπορούν να βγάλουν γένια. (Να μείνει και κάτι αποκλειστικά δικό μας.)
• Βαφτίσαμε τον εαυτό μας "ισχυρό φύλο" γιατί έχουμε μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη. Να υποθέσω πως φοβόμαστε να κουβεντιάσουμε για το μυαλό μας;
• Όταν μια γυναίκα αποκτά περίοδο όλο το σώμα της επαναστατεί και της φωνάζει πως ενηλικιώνεται πλέον και πρέπει να ωριμάσει. Εμείς όμως δεν έχουμε κανέναν για να μας πει κάτι τέτοιο. Παραμένουμε λοιπόν πάντοτε θυμωμένα, ονειροπόλα και παραπονιάρικα παιδάκια. (Κάτι ξέρουν οι φυλές των αγρίων που παραμορφώνουν τα σώματα των νέων για να καταλάβουν επιτέλους ότι η εφηβεία πέρασε πια και από δω και μπρος θα πρέπει να συμπεριφέρονται σαν πραγματικοί άνδρες.)
• Πίσω από κάθε νευρωτικό, ηλίθιο, μαμμόθρεφτο, αναποφάσιστο, ευνουχισμένο και κακομοίρη άντρα υπάρχει πάντοτε μια γυναίκα. Είναι η σύζυγος την οποία επέλεξε με την ελπίδα πως έτσι θα αντικαταστήσει τη μανούλα του.
• Γιατί υπάρχουν τόσοι μισογύνηδες άνδρες, αλλά καμία μίσανδρη γυναίκα; (Ούτε καν λέξη δεν διαθέτει η γλώσσα μας για να περιγράψει αυτό το αδύνατο και παράλογο πράγμα.)
• Πίσω από κάθε μισογύνη κρύβεται ένας αδύναμος, τρομαγμένος και ανικανοποίητος άνδρας.
• Μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη: Οι γυναίκες έχουν ελαττώματα
• Μεγάλη ανδρική αυταπάτη: Οι άνδρες δεν έχουν. (Κι αν έχουν, γι' αυτά φταίνε πάντα οι γυναίκες.)
• Δεν ξέρουμε να χάνουμε και δεν παραδεχόμαστε ποτέ τα λάθη μας. Τρέμουμε πως ακόμη και η παραμικρή υπόνοια αδυναμίας θα ξεγυμνώσει τον ψευτοπαλικαρά που κρύβουμε μέσα μας.
• Φοβόμαστε να ζητήσουμε συγγνώμη, φοβόμαστε να δείξουμε τις ευαισθησίες μας, φοβόμαστε να δεχθούμε συμβουλές. Μήπως κατά βάθος φοβόμαστε ακόμη και να ζήσουμε;
• Έχετε σκεφθεί ποτέ πως μπορεί (έστω και τυχαία, από λάθος ή σύμπτωση) να έχουν καμιά φορά δίκιο και οι γυναίκες;
• Εμείς πάμε φαντάροι και ξεμπερδεύουμε σε 18 μήνες. Εκείνες γεννούν παιδιά και σταματούν να τα φροντίζουν μόνο όταν πεθάνουν. (Ευχαριστώ για την τυρόπιτα μαμά.)
• Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν πως αν χωρίσεις την ερωτική ικανοποίηση σε δέκα μέρη η γυναίκα θα πάρει τα εννέα και ο άνδρας το ένα. Γιατί λοιπόν είμαστε διατεθειμένοι να ρίξουμε στο κρεβάτι σχεδόν όποια βρεθεί διαθέσιμη (όλες οι γυναίκες ίδιες όταν σβήσουμε το φως), ενώ εκείνες προτιμούν να είναι εκλεκτικές; Μήπως γιατί είναι αρκετά ώριμες ώστε να προτιμούν την ποιότητα από την ποσότητα;
• Γιατί υπάρχουν πολλές πόρνες και ελάχιστοι ζιγκολό; Γιατί για τους περισσότερους άνδρες μια τρύπα είναι αρκετή. Η πλειοψηφία των γυναικών όμως μάλλον ψάχνει για κάτι παραπάνω από μια φούσκα γεμάτη αίμα.
• Γιατί θεωρούμε υποτιμητικό να ανοίξουμε την πόρτα σε μια γυναίκα ή να τη βοηθήσουμε να φορέσει το παλτό της, αλλά δεν βλέπουμε τίποτε παράξενο στο να μας πλένει, να μας σιδερώνει και να μας μαγειρεύει ακόμη και όταν κερδίζει περισσότερα χρήματα από μας;
• Έχετε σκεφθεί ποτέ πως περνάμε τόσο καιρό μιλώντας για τις γυναίκες των ονείρων μας που δεν μας μένει χρόνος για να ασχοληθούμε με εκείνες που μας περιτριγυρίζουν;
• Τους παραδώσαμε την ανατροφή των παιδιών μας και παραπονιόμαστε πως μαθαίνουν τις κόρες τους να μας καταπιέζουν και τους γιους τους να μένουν πάντα θύματα. Γιατί λοιπόν δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτό;
• Αν δεν μας αρέσει ο κόσμος που ζούμε ας θυμηθούμε πως οι περισσότεροι υπουργοί, βουλευτές και δικαστές ήταν πάντοτε άνδρες.
• Γιατί αναζητούμε συνεχώς αφορμές για να μειώσουμε όσους από μας πιστεύουν ότι υπάρχουν και άλλα αξιόλογα πράγματα σε αυτό τον κόσμο πέρα από το χρήμα και την εξουσία; Μήπως τους ζηλεύουμε γιατί δεν φοβούνται να ζήσουν κρυμμένοι πίσω από μεγάλα γραφεία και γρήγορα αυτοκίνητα;
• Η απελευθέρωση των γυναικών προχωράει. Η δική μας ενηλικίωση όμως δεν έχει καν ξεκινήσει.
• Η πολυτιμότερη συμβουλή για έναν άνδρα: "Grow up and get a life"

ΑΝΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΑΛΑΤΙ .

O χρυσός της θάλασσας

Μιλάμε φυσικά για το ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι! 

Δεν πρόκειται για το πολύ φτηνό αλάτι που βρίσκετε σχεδόν αποκλειστικά στα ράφια των super market. Αλλά για το φυσικό αλάτι της θάλασσας που στην ετικέτα του επιβάλλεται να γράφει ΜΗ ΡΑΦΙΝΑΡΙΣΜΕΝΟ, δηλαδή όχι βιομηχανικά επεξεργασμένο.

Δυστυχώς αποτελούσε είδος πολυτελείας που μόνο οι καλοί σεφ γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν. Όμως τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αναγνωρίζεται και πάλι η θρεπτική αξία του που αν και ελαφρώς πιο ακριβό από το ραφιναρισμένο, μπαίνει ξανά στην κουζίνα της νοικοκυράς.

Γιατί όμως τόσο ενδιαφέρον για το γνήσιο θαλασσινό αλάτι;

Είναι το μόνο είδος αλατιού που με σιγουριά το κατατάσσουμε στα θρεπτικά αρτύματα αφού περιέχει 92 στοιχεία του περιοδικού πίνακα (μέταλλα και ιχνοστοιχεία) που είναι  απαραίτητα για την υγεία των κυττάρων μας!

Βοηθάει σημαντικά στην απορρόφηση των θρεπτικών στοιχείων από τον βλεννογόνο του λεπτού εντέρου, ισορροπεί τα επίπεδα σακχάρου, προστατεύει τα εγκεφαλικά κύτταρα, έχει αντιαλλεργική δράση, προστατεύει από κράμπες το μυϊκό σύστημα, δυναμώνει τα οστά κι ενισχύει την καλή ερωτική διάθεση.

Και το σημαντικότερο, ρυθμίζει την πίεση του αίματος και δεν προκαλεί κατακράτηση υγρών!

 
Αυτό όμως  έρχεται σε αντίθεση με ό,τι μας έλεγαν μέχρι τώρα οι γιατροί και οι διαιτολόγοι για το αλάτι και η εξήγηση είναι απλή:

Η βασικότερη αιτία της υπέρτασης και των κατακρατήσεων είναι η υψηλή λήψη νατρίου. Το ραφιναρισμένο αλάτι είναι εμπλουτισμένο σε νάτριο κατά 40% περίπου περισσότερο από την αρχική του φυσική μορφή. Λόγω της επεξεργασίας, του έχουν απομείνει μόνο 2 από τα 92 στοιχεία, δηλαδή το νάτριο και το χλώριο (χλωριούχο νάτριο είναι η χημική ονομασία του ραφιναρισμένου αλατιού-NaCl). Σε κάποιες περιπτώσεις είναι εμπλουτισμένο με ιώδιο και κάλιο αλλά ακόμα κι έτσι δεν έχει τίποτα από την αρχική του θρεπτική αξία.

Το  αποτέλεσμα είναι η διαταραχή της ηλεκτρολυτικής ισορροπίας των κυττάρων. Αυτή είναι η ικανότητα του κυττάρου να διατηρεί ισορροπία στα υγρά του μέσα και έξω από αυτό και η οποία προάγει την ομοιόστασή του, δηλαδή την μόνιμη ομοιογένειά του.

Η αυξημένη συγκέντρωση νατρίου επομένως προκαλεί κακή υγεία στα κύτταρα που μεταφράζεται σε κατακρατήσεις, υπέρταση, αθηροσκλήρωση, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά επεισόδια ενώ φαίνεται πως πυροδοτεί ακόμα και τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Άρα να προτιμάτε τη χρήση του θαλασσινού μη ραφιναρισμένου αλατιού όπως π.χ. το φυσικό αλάτι από τις αλυκές των Κυθήρων ή της Καλλονής στη Μυτιλήνη ή του Μεσολογγίου, που σε συνδυασμό με μια πληθώρα άλλων ανεπεξέργαστων τροφών  στην καθημερινή διατροφή αποτελεί το μέσον για μια άριστη σωματική και ψυχική υγεία.

Δεδομένου ότι έχει φυσική, έντονη γεύση, μισό κουταλάκι του γλυκού αρκεί για το φαγητό μιας 4 μελής οικογένειας. Συστήνεται και σε υπερτασικούς με τη συγκατάθεση πάντα του γιατρού.

 Επειδή είναι σε χοντρές νιφάδες, χρησιμοποιείστε έναν μύλο πιπεριού. Κυκλοφορεί επίσης και σε υγρή μορφή που είναι αρκετά εύχρηστη. Θα το βρείτε πια όχι μόνο στα καταστήματα με βιολογικά αλλά και σε μεγάλα super market και οι τιμές ποικίλουν από 1,60? έως και 4? ανάλογα με τη συσκευασία και τον τόπο προέλευσης.

 

Στέλλα Η. Σαρηπαναγιώτου 

Διατροφολόγος

Master Practitioner in Eating Disorders and Obesity

 

To Χρέος

…Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας. Αγάπα τον κίνδυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω!
Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ ακολούθα μου!
Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.
Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.
Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες:
Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους να ζητάς συντρόφους! …

Ασκητική Ν. Καζαντζάκης

το βάρος....

η επιβεβαίωση....

 

.......κάποια σκέψη που έκανα δεν ήθελα να χαθεί, πήρα τον μοναδικό σύντροφό μου, το χαρτί και την κατέγραψα. Τελειώνοντας, ένα δάκρυ κύλισε απο τα μάτια μου, μετά ένα άλλο ακολούθησε και πέσανε μαζί πάνω του. Ένοιωσα ότι το χαρτί ζητούσε επιβεβαίωση για να πιστέψει, ότι αυτά που έγραφα είναι αληθινά. Μόλις τα δάκρυα πέσανε πάνω του, πίστεψε στα λόγια μου και .......λύγισε, έχασε την σκληρότητα που διέθετε, μαλάκωσε και αγκάλιασε την ψυχή μου.....

"Μας ονειρεύτηκα..."

Εχθές το βράδυ μου είπες : "Μας ονειρεύτηκα..."
Ξαφνικά άρχισες να βλέπεις διάφορες στιγμές μας !
Σε κάθε σκηνή, παρατήρησες, δύο ζευγάρια από πατημασιές στην άμμο...Τα δικά μας !!
Όταν όμως είδες την τελευταία σκηνή μας, γύρισες πίσω και κοιτάξες τις πατημασιές.

Πολλές φορές, υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές...Κάτι που συνέβαινε στις πιο δύσκολες και δυσάρεστες στιγμές της ζωής σου...Με κοίταξες με απορία και πόνο στα μάτια...
"Γιατί...;; Είπες ότι από τη στιγμή που θα είμαστε μαζί θα περπατούσες μαζί μου σε όλο το δρόμο...Γιατί όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο από ποτέ με εγκατέλειψες..;;"

Και τότε χαμογελώντας σου απάντησα :
"Σ' αγαπώ και ποτέ δεν σε εγκατέλειψα...

Όταν είδες ένα ζευγάρι πατημασιές ήταν τότε που εγώ σε κρατούσα στα χέρια μου..."!!!

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς»

(Κείμενο του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου – Ιστορικού το οποίο γράφτηκε πρίν 4 χρόνια.)

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
………………………………………..Διαφωνώ………………………………………..

Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.

Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ότι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές... Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε..

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.

Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους. Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς. Oχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.

Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια και πού θεωρεί ως σωστό ότι γράφει το σχολικό. Το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.

Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία!

Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά; Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.

Οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Που να φθάσουν και τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».


Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς;

Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...


Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

ΤΑ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Παρακάλεσα το Θεό να μου αφαιρέσει την αλαζονεία και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!

Μου είπε, ότι δεν αφαιρούν την αλαζονεία, αλλά την απαρνούνται!

Παρακάλεσα το Θεό να θεραπεύσει την κατάκοιτη κόρη μου

Και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ! Η ψυχή της είναι σώα και το σώμα έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει!

Παρακάλεσα το Θεό να μου χαρίσει την υπομονή και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!

Μου είπε, ότι η υπομονή έρχεται μετά την δοκιμασία, δεν χαρίζεται, αλλά κατακτείται.

Παρακάλεσα το Θεό να μου χαρίσει την ευτυχία και ο Θεός μου είπε- ΟΧΙ!

Μου είπε, ότι μου δίνει την ευλογία Του και αν θα γίνω ευτυχής η όχι- εξαρτάται μόνο από μένα!

Παρακάλεσα το Θεό να με προφυλάξει από τον πόνο και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!

Μου είπε, πως τα βάσανα απομακρύνουν τον άνθρωπο από τις έννοιες αυτού του κόσμου και τον οδηγούν σ' Αυτόν!

Παρακάλεσα το Θεό να μεγαλώσει το πνεύμα μου και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!

Μου είπε, πως το πνεύμα οφείλει να μεγαλώσει μόνο του.

Παρακάλεσα το Θεό να αγαπώ τους άλλους, όπως Αυτός αγαπάει εμένα.

Επιτέλους κατάλαβες τι πρέπει να ζητάς, μου είπε ο Θεός.

Εγώ ζήτησα δύναμη και ο Θεός μου έστειλε δοκιμασίας για να με ατσαλώσει.

Εγώ ζήτησα σοφία και ο Θεός μου έστειλε προβλήματα, για να σπάω το κεφάλι μου να τα λύσω.

Εγώ ζήτησα ανδρεία και ο Θεός μου έστειλε κινδύνους.

Εγώ ζήτησα αγάπη και ο Θεός μου έστειλε δυστυχισμένους για να μπορώ να τους βοηθώ.

Εγώ ζήτησα αγαθά και ο Θεός μου έστειλε δυνατότητες.

Δεν πήρα τίποτε απ' αυτά που ζήτησα, αλλά πήρα το παν, που είχα ανάγκη!!!

Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μου... και μου είπε: «Σ' αγαπώ χωρίς όρια»

Ἡ ψυχή εἰς τήν πορείαν τῆς ἀνθρωπότητος

(του Καθηγητού-Ερευνητή Κοσμά  Μ. Μαρκάτου)

Μετά τούς «πρώτους ἀνθρώπους» (ἀπό τό 200000 (παλαιολιθική περίοδος) μέχρι καί τό 5.000.000 π.Χ. (ἀνθρωποειδεῖς - ἐλλιπεῖς ἂνθρωποι ) - χαρακτηριζόμενους ἀπό παντελῆ ἀπουσίαν θρησκευτικότητος καί ἐσχατολογικῶν ἀναζητήσεων (ἂγνοια καί ἀδιαφορία περί τήν μεταθανάτιον ζωήν καί τήν ὓπαρξιν τῆς ψυχῆς) - ἀκολουθοῦν οἱ αἰφνιδίως ἐξαφανισθέντες νεαντερτάλειοι καί ἀκολούθως οἱ σοφοί (ἀπό τοῦ 30000 - 40000 π.Χ. καί ἐντεῦθεν περίπου, ὁμοίου τύπου μ’ ἐμᾶς), οἱ ὁποῖοι ναί μέν ἐχαρακτηρίζοντο ἀπό θρησκευτικότητα, ἀλλά λόγω ἐλλιποῦς γνώσεως καί κατανοήσεως τῆς φύσεως καί τῶν δυνάμεών της, ἐν τῶ πρώτω σταδίω τῆς ἐξελίξεώς των θεωροῦσαν ὃτι τά πάντα ἐπνευματοκρατοῦντο ἢ ἐψυχοκρατοῦντο (πνευματοκρατία ἢ ψυχισμός ἢ ἀνιμισμός, animismus ), ὃτι τά πάντα διήποντο δηλαδή ἀπό σκοτεινές καί ἀπόκρυφες δυνάμεις, κατ’ εἰκόνα τῆς ἰδικῆς των θελήσεως. Ἀκολούθως αὐτοί, διελθόντες διά τῆς μαγείας, μαγγανείας καί δεισιδαιμονίας - καί μέ σταδιακῶς αὐξανόμενην προσωποποίησιν - κατέληξαν εἰς τόν φυλακτισμόν ἢ φετιχισμόν (ὑπερβολική λατρεία ἀψύχου πράγματος) καί εἰς τίς θρησκεῖες, κατά τήν περίοδον τῶν ὁποί-ων οἱ προηγούμενες δυνάμεις ἂρχισαν ν’ ἀντικαθίστανται βαθμιαίως ὑπό τῶν πρώτων ὑποχθονίων θεοτήτων μετά τῆς λατρείας των καί ν’ ἀναφαίνονται τά πρῶτα σημεῖα μεταθανατίων ἀναζητήσεων.


Α152 - Ἡ ψυχή κατά τάς θρησκείας

Εἰς τήν φυσικήν Ἑλληνικήν θρησκείαν (ἀρχαιοελληνική) παρακολουθεῖ κανείς μετά θαυμασμοῦ τήν ὑπέροχον, ἀνοδικήν, πυκνήν καί συμπαγῆ πορεία της - πλήρως ἐναρμονισμένην καί ὁμοίως συμβαδίζουσαν μετά τῶν ἂλλων ἐπιτεύξεων τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος (ὀντολογία, θεολογία, μυθολογία, τέχνες, γράμματα, τεχνική, τεχνολογία, ἐ-πιστήμη καί φιλοσοφία) - ἐκ τῶν ὑποχθονίων, χθονίων καί ἐπιγείων θεοτήτων πρός τούς ὑπεργείους, ὀλυμπίους καί οὐρανίους θεούς καί πρός τήν δογματικήν τελειότητα.

Κατά τόν Ἰνδουϊσμόν, ἡ ἀτομική ψυχή (ἂτμαν, ἂτομον, ἀτμός), δημιουργηθεῖσα ἐν τῆ ἀρχῆ τοῦ χρόνου, εἰσέρχεται εἰς τό γεννώμενον σῶμα καί ὑπόκειται εἰς μετενσαρκώσεις (μετενσωματώσεις): ἡ ψυχή τοῦ ἀποθνήσκοντος εἰσέρχεται εἰς ἂλλο σῶμα. Ἡ θέσις τοῦ νέου ἀτόμου καθορίζεται ὑπό τῶν συσσωρευομένων συνεπειῶν τῶν πράξεών του (κάρ-μαν) εἰς τίς διαδοχικές μετενσαρκώσεις - ὁ κύκλος τῶν ὁποίων δύναται νά εἶναι αἰώνιος ἢ πεπερασμένος - μέχρι ὃτου ἡ ψυχή κα-θαρθεῖ τελείως (καρμική τελείωσις) καί ἑνωθεῖ μέ τό Ἀπόλυτον.

Κατά τόν Βουδισμόν, δέν ὑφίσταται ἀτομική ὓπαρξις ἢ ἐγώ, πᾶσα δέ ἀντίληψις περί αύτῆς εἶναι ἀπατηλή.

Κατά τόν Χριστιανισμόν καί Μουσουλμανισμόν, ἡ ψυχή γεννᾶται ταυτοχρόνως μετά τοῦ σώματος, ἀλλά μετά διάγει αὐθύπαρκτον ζωήν, ἀφοῦ ἡ μετά τοῦ σώματος ἓνωσίς της εἶναι προσωρινή [βλέπε σελ. 43, 44, 53, 73, 78, 85, 111, 112, 121, 132, 152].

Α153 - Ἡ ψυχή κατά τούς ποιητές, θεολόγους,

ἐπιστήμονες καί φιλοσόφους

Κατά τόν ποιητήν Ὃμηρον ἡ ψυχή εἶναι ὑλική ἀλλά ἀθάνατος, ἓν σκιῶδες ἀντίγραφον τοῦ ἀτόμου, ζῶν δηλαδή μετά τόν θάνατον τοῦ σώματος.

Κατά τόν Ἡσίοδον, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, οἱ δέ ψυχές τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων ἀποτελοῦν τούς φύλακας δαίμονας αὐτῶν.

Κατά τόν Ὁρφέα καί τόν Πυθαγόρα καί τούς ἐξ αὐτῶν Ὀρφικούς καί Πυθαγορικούς - τῶν ὁποίων οἱ δοξασίες ἀλληλοσυνδέονται - ἡ ψυχή ὑπῆρχε πρίν τήν γέννησιν τοῦ σώματος, εἶναι ἀθάνατος, εἰσέρχεται εἰς ἀνθρώπινον σῶμα διά νά «σωθεῖ» (ἐξ οὗ καί ἡ ἑτυμολογία τοῦ ὀνόματος σῶμα), μέ τό νά ὑποστεῖ κύκλον μετενσαρκώσεων (ἀπό ἂνθρωπον εἰς ἂνθρωπον), ἀλλά καί μετεμψυχώσεων* (ἀπό ἂνθρωπον εἰς ζῶον καί ἀπό ζῶον εἰς φυτόν), ἀναλόγως τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, εἰς τόν ὁποῖον δόθηκε ἡ ψυχή ὑπό τῶν θεῶν (προπατορικόν ἁμάρτημα;), μέχρις ὃτου ἀποκαθαρθεῖ καί ἐπιστρέψει πάλιν εἰς τόν ἂνθρωπον.

Ἐπίσης, κατά τόν Ἐμπεδοκλῆν, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, ὑφιστάμενη μετεμψύχωσιν εἰς ζῶα καί φυτά. Κατά τόν Ἀλκμαίωνα, ἡ ψυχή εἶναι κι-νητική καί ἀθάνατος. Ὁμοίως, κατά τόν Φιλόλαον, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, φιλακισμένη ὃμως εἰς τό ἀνθρώπινον σῶμα πρός ἐπιβολήν ποινῶν τινων. Κατά τούς Θαλῆν, Ἀναξίμανδρον, Ἀναξιμένην, Ξενοφάνην, Ἡράκλειτον καί Διογένην τόν Ἀπολλωνιάτην, ἡ ψυχή θεωρεῖται κοσμογονικόν στοιχεῖον. Ἐπίσης, κατά τούς ἀτομιστές (ἀτομικούς) ἐπιστήμονες Λεύκιππον καί Δημόκριτον, ἡ ψυχή θεωρεῖται κοσμογονικόν στοιχεῖον, εἶναι ἀθάνατος, κινητική καί σφαιροειδής.

Κατά τούς Σωκράτην καί Πλάτωνα, ἡ ψυχή εἶναι ἂϋλος καί ἀθάνατος εἰσάγεται δέ τό τρισυπόστατον τῆς ψυχῆς :

τό λογιστικόν (νοῦς - ἐγκέφαλος), τό θυμοειδές (θυμός - τό στῆθος) καί τό ἐπιθυμητικόν (πάθη - σπλάγχνα).

Ὁ Ἀριστοτέλης - ὁ πρῶτος συστηματικῶς ἀσχοληθείς - εἰς τό ἒργον του «Περί ψυχῆς» - ἐπαναδιατυπώνει τό τρισυπόστατον, ἀλλά ὑπό ἂλλην μορφήν - θά μποροῦσε νά λεχθεῖ (βιολογικῶς) - καί χρησιμοποποιῶν τήν δικήν του διαλεκτικήν μέθοδον, ὁρίζει τήν ψυχήν ὡς ὀργανωτικήν μορφήν τοῦ σώματος, ἡ ὁποία κινεῖται εἰς τρία ἐξελικτικά ἐπίπεδα : τό κατώτερον ἐπίπεδον τῆς ψυχῆς (λειτουργίες μόνο θρεπτικές - μόνο τά φυτά), τό ἐνδιάμεσον (λειτουργίες θρεπτικές καί κινητικές - μόνο τά ζῶα) καί τό ἀνώτερον (λειτουρ-γίες θρεπτικές, κινητικές, νοητικές, διανοητικές - μόνον ὁ ἂνθρωπος). Ἐξ αὐτῶν, μόνο τό νοητικόν ἐπίπεδον θεωρεῖται ἀθάνατον - ὑπό όρους πού πρέπει νά διελευ-κανθοῦν, πιστεύω, εἰς τήν συζήτησιν πού θά ἐπακολουθήσει, καί ὃταν ἒλθει ἡ ὣρα.

Κατά τούς ἀρχαίους Ἓλληνες ἰατρούς, Ἱπποκράτην (πατήρ τῆς ἰατρικῆς), Ἡρόφιλον (ἀνακάλυψις τοῦ νευρικοῦ συστήματος), Ἐρασίστρατον (μελέται τῆς νευρολογίας), Γαλη-νόν (θεωρία ἰδιοσυγκρασιῶν) - οἱ ὁποῖοι κινοῦνται γενικῶς εἰς ἐμπειρικόν ἐπίπεδον (ἂσκησις ἀνατομίας) - ἡ ψυχή εἶναι γενικῶς ὑλιστικῆς φύσεως.

Ἀπό τοῦ Πλωτίνου (ἱδρυτοῦ τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ) μέχρι τόν Κάντ (ἡ Ψυχολογία ὡς ἐπιστήμη τῆς συνειδήσεως / Κριτική τοῦ καθαροῦ λόγου), ἡ ἂϋλος (μή ὑλική) φύσις τῆς ψυχῆς ἐπανέρχεται.

Κατά τόν Πλωτῖνον, ἡ ψυχή εἶναι ἂϋλος καί αἰωνία - μέ τήν δικήν της θέσιν εἰς τήν ἱεραρχίαν τῶν ὂντων - ὑπάρχει πρίν τήν γέννησιν, ἐπιζεῖ τοῦ θανάτου, δύναται νά ἀναγεννηθεῖ εἰς ἂλλο σῶμα (ἐνσαρκωθεῖ) καί ἀκόμη νά κινηθεῖ ἢ σταθεῖ ἒξω ἀπό τό σῶμα, κατά τή διάρκειαν τῆς ἐπιγείου ζωῆς ἐν καταστάσει ἐκστάσεως.

Κατά τόν Ἃγιον Αὐγουστῖνον, ἡ ψυχή παρομοιάζεται μέ «ἀναβάτην» τοῦ σώματος, ὡς ἂϋλος ὀντότης, διακρίνεται τοῦ ὑλικοῦ σώματος καί ἀντιπροσωπεύει τόν «ἀληθινόν» ἂνθρωπον, μή γινόμενη ὃμως ἀντιληπτή χωρίς αὐτό.

Μέ τόν Ἃγιον Θωμᾶν τόν Ἀκινάτην ἐπανέρχεται ἡ ἀρχαιοελληνική ἰδέα καί θέσις (Σωκ-ράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης), κατά τήν ὁποίαν ἡ ψυχή ἀποτελεῖ τήν κινητήριον ἀρχήν τοῦ σώματος, μή δυνάμενη ὃμως νά συγκροτήσει ἓν ἀνθρώπινον ὂν χωρίς αὐτό, ἂν καί εἶναι ἀνεξάρτητος αὐτοῦ.

Κατά τήν θέσιν τοῦ μαθηματικοῦ καί φιλοσόφου Καρτεσίου, τό ἀνθρώπειον ὂν θεωρεῖται ὡς σύζευξις δύο διαφορετικῶν οὐσιῶν ἀλληλοεπενεργουσῶν - τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος - λαμβάνων τήν ψυχήν ὡς ἰσοδύναμον τοῦ νοῦ.

Κατά τόν φιλόσοφον Σπινόζα, ἡ πραγματικότης συνιστᾶ δύο πλευρές μιᾶς ἑνιαίας πραγματικότητος - θέσις ἀνάλογος τῆς προηγουμένης.

Κατά τόν μαθηματικόν καί φιλόσοφον Λάιμπνιτς, ἐπηρεασθέντα ἐν-δεχομένως ἀπ’ τά Μαθηματικά (σημεῖον Εὐκλείδου) καί Φυσικήν (ἂτο-μον Δημοκρίτου), ἡ ἀόρατος ψυχή θεωρεῖται ὡς ἀντίστοιχος μέ τό ση-μεῖον καί τό ἂτομον καί ὁρίζεται ὡς «μεταφυσικόν σημεῖον».

Τέλος, κατά τόν φιλόσοφον Κάντ ἐξάγεται τό συμπέρασμα ὃτι ἡ ὓπαρξις τῆς ψυχῆς δέν δύναται ν’ ἀποδειχθεῖ διά τῆς λογικῆς, ἂν καί ὁ νούς (χρησιμοποιῶν τήν λογικήν) πρέπει νά καταλήξει εἰς αὐτήν τήν ὓπαρξιν.

….αρκεί εγώ να είμαι καλά.

Χθες βίωσα τον χωρισμό δύο ανθρώπων μέσα από μία υποτιθέμενη καλλιέργεια και πολιτισμό η οποία τους διακατείχε. Προσπάθησαν να διανθίσουν την τελευταία πράξη του έργου που ονομάζεται «ΓΑΜΟΣ».

Εκείνος. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσε την ολοκληρωτική κατάρρευση που συντελούνταν μέσα στο κορμί και το μυαλό του. Μία κατάρρευση η οποία ενώ αυτή κυρίευε την στιγμή, εκείνος πολεμούσε να την αποτρέψει ελπίζοντας στην μεταμέλεια και την συγνώμη που διακαώς ζητούσε από εκείνη παντοιοτρόπως. Κατανοώντας τα λάθη και τις παραλήψεις οι οποίες έγιναν κατά την διάρκεια της συμβίωσης, πολλές φορές άθελα, άλλες απερίσκεπτα και άλλες προστατεύοντας το θεριό που βρίσκεται μέσα μας, τον ΕΓΩΙΣΜΟ. Λάθη τα οποία πηγάζουν από την προσπάθεια ενός Ανθρώπου να μεταβεί από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ.

Εκείνη. Υψώνοντας το φράγμα του ΕΓΩ και θεωρώντας τον εαυτό της ΥπέρΘεο, στεκόταν πάνω σε έναν θρόνο και συντελούσε διαρκώς στον ανελέητο εξευτελισμό Εκείνου. Η μεταμέλεια και το συγνώμην του, προσέκρουσαν πάνω στο φράγμα του ΕΓΩ της και διαλυόταν, γινόντουσαν κορνιαχτός. Στο σκοτεινό της βλέμμα τα μόνα ευδιάκριτα σημάδια ήταν ή τιμωρία και το αίμα. Αφού είχε προηγηθεί παντοιοτρόπως ο ευνουχισμός, χωρίς αποτέλεσμα, έπειτα ακολουθήθηκε η γνωστή μεθοδολογία των γυναικών, της ανελέητης τιμωρίας μέχρι τελικής πτώσης, χρησιμοποιώντας τους πιο ανορθόδοξους τρόπους, ακόμα και τα ίδια της τα παιδιά. Ότι αγαπάει πιο πολύ το κάνει αιχμή του δόρατος και τυφλωμένη από την εκδίκηση ορμά πάνω σε Εκείνον. Νοιώθει δημιουργός και εκτελεστής, Ζωή και Θάνατος συνάμα (ΜΥΔΙΑ).

Θύματα πάντα τα παιδιά. Αυτές οι αθώες ψυχούλες οι οποίες καλούνται να ωριμάσουν πρόωρα και να κατανοήσουν γεγονότα τα οποία δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν οι ¨μεγάλοι¨ . Ανοίγουν τα γεμάτα αθωότητα ματάκια τους και κοιτώντας τους στα μάτια, το μόνο που βλέπουν είναι μια υπέροχη και μοναδική Μανούλα και έναν εξαιρετικό Πατερούλη. Οι γονείς προσπαθούσαν να τους εξηγήσουν τι σημαίνει διαζύγιο και αυτά προσπαθούσαν να τους δεσμεύσουν ότι δεν επιθυμούν ούτε άλλο πατέρα ούτε άλλη μάνα, παράλληλα προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο λέγοντάς τους αν μπορούν να κάνουν υπομονή και να μην χωρίσουν για άλλα δύο χρόνια. Παράταση χρόνου ζητούσαν και να το ξανασκεφτούν, δεν θέλαν να χωρίσουν μα να ενωθούν. Φώναζαν με τον τρόπο τους. Πόσο απλοϊκές και καθαρές αλήθειες φώναζαν στα κουφά αυτιά τους. Τελικά είπαν, εφόσον ο μπαμπάς θα μένει σε ένα σπίτι και η μαμά σε άλλο τότε και μείς θα πάμε στο Πήλιο. Ήταν το τελευταίο κτύπημα στην πόρτα των μεγάλων ΕΓΩΙΣΤΩΝ. Τους λέγανε «Που πάτε; Γιατί χαλάτε την οικογένεια; Γιατί κοιτάτε μόνο τον εαυτό σας; Δεν καταλαβαίνεται σας έχουμε ανάγκη». Με δακρυσμένα τα ματάκια τους, το ένα κοίταξε το άλλο και αγκαλιάστηκαν προσπαθώντας να στηριχθούν μέσα στην καταιγίδα που οι ίδιοι οι γεννήτορες προκάλεσαν. Κανένας δεν τα ρώτησε αν θέλουν την διάλυση της οικογένειας. Τους ανακοινώθηκε μία απόφαση την οποία είναι υποχρεωμένα να την ακολουθήσουν διαβαίνοντας δύσβατα μονοπάτια, γεμάτα κακοτράχαλες πέτρες, πολλά αγκάθια και πολλές παγίδες.

Ρωτώντας και τους δύο γιατί το κάνουν αυτό, δεν σκέφτονται τα παιδιά τους. Η απάντηση που πήρα ήταν τόσο κρύα. «Θα βρουν τον δρόμο τους, αρκεί εγώ να είμαι καλά.

Τι σημαίνει τελικά η φράση «Αρκεί εγώ να είμαι καλά».

Φαινομενικά προστασία του εαυτού τους αλλά από τι; Ουσιαστικά κούραση από τα οικογενειακά βάρη.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν πάω στην εργασία μου, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να σταματήσω την δουλειά.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω περιουσία, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να την αποποιηθώ.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω φίλους γιατί με κουράζουν με τα προβλήματά τους και με ταλαιπωρούν. Άρα τους διώχνω.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω ευθύνες γιατί με βαραίνουν και με εξουθενώνουν. Άρα τις αποποιούμαι.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω να μάθω γράμματα, γιατί με κουράζει αφάνταστα η γνώση και τα βιβλία.

Συνεπώς βρίσκομαι χωρίς εργασία, χωρίς οικογένεια, χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους, χωρίς ευθύνες, χωρίς γνώση. Αναρωτιέμαι λοιπόν. Είμαι άνθρωπος ή ζώο;

Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, τελικά όλα αυτά είναι κομμάτια τα οποία σαν τα ενώσουμε αποτελούν την ΖΩΗ. Αυτά είναι η ίδια η ΖΩΗ. Αυτό είναι το μεγαλείο της. Οι ευκολίες αλλά και οι δυσκολίες, οι χαρές αλλά και οι λύπες. Όλα αυτά δεν έρχονται μόνα τους αλλά ούτε και μονόπλευρα. Σαν έρθει η χαρά φέρνει μαζί της και την λύπη, σαν έλθει η δυσκολία φέρνει μαζί της και την ευκολία.

Ναι λοιπόν, εγώ είμαι καλά όταν είμαι ζωντανός και παλεύω, είμαι καλά όταν προσπαθώ να ξανακερδίσω την σύντροφό μου, είμαι καλά όταν παλεύω να βγάλω τον γιό μου από τα ναρκωτικά, είμαι καλά όταν παλεύω να αποκαταστήσω την υγεία του άλλου μου γιου. Δεν παλεύω επειδή είμαι καλά αλλά είμαι καλά επειδή παλεύω, και ποτέ δεν θα αποποιηθώ καμιά ευθύνη και καμιά ευκαιρία. Λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν να αντέξουν να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ και ποτέ τους δεν θα είναι καλά επειδή αποποιούνται είτε το ΑΝΘΡΩΠΟΣ είτε το ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ωστόσο σέβομαι και εκτιμώ αφάνταστα τον εαυτό μου και όλους αυτούς που αγωνίζονται στον στίβο της ΖΩΗΣ και είναι ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου:

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,


Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...


Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές...

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..

7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»

ΣΩΚΡΑΤΗΣ

ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΓΙΑ ΝΑ «ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ»!

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας Άγγελος ανέλαβε
να με ξεναγήσει. Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με
αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας
και είπε :

«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που
φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής»
Κοίταξα γύρω γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να
βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά
και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.

Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο
σταθμό. Ο άγγελος μου είπε :

«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές
που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν»

Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι
πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν
ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.

Τέλος, στην άκρη ενός μακριού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ
μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί,
χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.

«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.

Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
«Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι
άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια»
«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε»
ρώτησα πάλι.

«Πολύ απλά» απάντησε «Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ Θεέ μου!»

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ & Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

“Μια ημέρα, ένα μικρό άνοιγμα εμφανίστηκε σε ένα κουκούλι, ένας άντρας κάθισε και παρατηρούσε την μικρή πεταλούδα για ώρες, καθώς πάλευε για να βγάλει το σώμα της μέσα από την μικρή οπή.

Κάποια στιγμή φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθειά της. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και τελικά εξαντλήθηκε.

Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι.

Η πεταλούδα έδειχνε χαρούμενη και ξεπρόβαλε εύκολα. Αλλά, το σώμα της ήταν μαραμένο και ζαρωμένα φτερά της.

Ο άντρας συνέχισε να παρακολουθεί περιμένοντας, από στιγμή σε στιγμή, να ανοίξει τα φτερά της, να δυναμώσουν και να γίνουν ικανά &γερά να στηρίξουν το σώμα της πεταλούδας και ότι θα γίνονταν.

Η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της περιφερόμενη αργά και δύσκολα με το σώμα της μαραμένο και τα φτερά της ζαρωμένα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει.

Αυτό που ο άντρας, με την ευγένεια και την καλή του θέληση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ήταν ότι ο περιορισμός του κουκουλιού και ο αγώνας που απαιτήθηκε από την πεταλούδα ήταν ο μόνος τρόπος για να αναγκάσει τα υγρά να κινηθούν από το σώμα της πεταλούδας προς τα φτερά της, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις κατάφερνε να απελευθερωθεί από το κουκούλι.

Τι σημαίνει να είσαι «φτωχός»…

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»

«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.

«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.


Ο γιος απάντησε:

- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.

- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…

- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…

- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…

- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας• αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…

- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…

- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…

- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…

- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

….ΦΙΛΗΜΑ….

Είναι φίλημα
Η δροσοσταλιά που στέκει στο πέταλο ενός άνθους…….

Είναι φίλημα
Η αύρα του καλοκαιριού……….

Είναι φίλημα
Όταν το κύμα , αγγίζει τα βότσαλα της ακρογιαλιάς…...

Είναι φίλημα
Το κελάρυσμα ενός ποταμού….…

Είναι φίλημα
Ο φλοίσβος των φύλλων του Φθινοπώρου…

Είναι φίλημα
Όταν τα χείλη σου αγγίζουν τα δικά μου…

Ζ.

ΜY WAY (FRANK SINATRA)

Και τώρα, το τέλος είναι κοντά
Και έτσι βρίσκομαι στην τελευταία σκηνή
Οι φίλοι μου, θα το πω καθαρά
Θα πω την ιστορία μου, για την οποία είμαι σίγουρος
Έζησα μια ζωή γεμάτη
Ταξίδεψα παντού
Μα το πιο σημαντικό είναι ότι το έκανα με το δικό μου τρόπο
Λάθη, έκανα μερικά
Αλλά πάλι λίγα για να τα αναφέρω
Έκανα αυτά που έπρεπε να κάνω
Και χωρίς εξαιρέσεις
Προετοίμασα κάθε κίνηση μου
κάθε πορεία(στη ζωή μου)
Μα το πιο σημαντικό είναι ότι το έκανα με το δικό μου τρόπο
Ναι, υπήρχαν στιγμές, είμαι σίγουρος πως γνωρίζεις
Όπου αντιμετώπισα παραπάνω πράγματα απ’ όσα μπορούσα να αντέξω
Αλλά ακόμα και όταν υπήρχε αμφιβολία,
Και πάλι μπόρεσα να τα αντιμετωπίσω
Τα αντιμετώπισα όλα και παρέμεινα όρθιος
Και τα έκανα με το δικό μου τρόπο
Αγάπησα, γέλασα και έκλαψα
Είχα νίκες αλλά και αποτυχίες
Και τώρα καθώς τα δάκρυα κυλούν
Τα βρίσκω όλα τόσο ευχάριστα
Αφού σκέφτομαι πως έκανα όλα αυτά
Και αν μπορώ να πω-όχι με ντροπή
Ω Όχι, Όχι εγώ,
Τα έκανα με το δικό μου τρόπο
Πως ξεχωρίζει ένας άντρας; Από τι;
Αν όχι από τον εαυτό του, τότε από τίποτα
Για να πω τα πράγματα που πραγματικά αισθάνεται(ένας άντρας)
Και όχι τα λόγια αυτού που δεν είναι(άντρας)
Η ζωή κύλησε πήρα τα ρίσκα μου
και το έκανα με το δικό μου τρόπο

Τι σημαίνει να είσαι «φτωχός»…

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…
- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…
- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

Ο Ιπποκράτης αρνείται τα δώρα από τον Αρταξέρξη.

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΜΙΛΟΥΜΕΝΗ.

Ορκίζομαι στον Απόλλωνα τον ιατρό και στον Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και σ' όλους τους θεούς και τις θεές, που βάζω μάρτυρες, ότι θα εκπληρώσω τον όρκο μου αυτό και το συμβόλαιο αυτό, σύμφωνα με τη δύναμη μου και την κρίση μου. Ότι θα θεωρώ εκείνον που μου δίδαξε την τέχνη αυτή ίσο με τους γονείς μου, και θα τον κάνω κοινωνικό του βίου μου, και θα του προσφέρω από τα δικά μου ό,τι χρειάζεται. Τους απογόνους του θα θεωρώ ως αδελφούς μου και θα τους διδάξω την τέχνη αυτή, αν επιθυμούν να μάθουν, χωρίς μισθό και χωρίς συμφωνία. Ότι θα μεταδώσω τους επαγγελματικούς κανόνες, τα θεωρητικά μαθήματα και τις υπόλοιπες κάθε είδους ασκήσεις στους γιους μου, στους γιους του διδασκάλου μου, και σε μαθητές που έχουν συνδεθεί μαζί μου με όρκο και συμβόλαιο, κατά τη συνήθεια των ιατρών, και σε κανένα άλλο.
Θα χρησιμοποιήσω τη θεραπευτική δίαιτα μόνο για ωφέλεια των αρρώστων, όσο εξαρτάται από τη δύναμη και την κρίση μου, και (υπόσχομαι ότι) θα τους παραφυλάξω από κάθε βλάβη και αδικία. Δεν θα χορηγήσω θανατηφόρο φάρμακο σε κανένα, όσο και αν παρακληθώ, ούτε θα υποδείξω τέτοια συμβουλή. Επίσης δεν θα δώσω σε γυναίκα φάρμακο για να αποβάλλει.
Αγνή και καθαρή θα διατηρήσω τη ζωή μου και την τέχνη μου. Δεν θα χειρουργήσω οπωσδήποτε αυτούς που πάσχουν από πέτρα, αλλά θα αφήσω την πράξη αυτή στους εξασκημένους.
Σε όσα σπίτια προσκαλούμαι, θα μπαίνω για το καλό των αρρώστων, κρατώντας τον εαυτό μου μακριά από κάθε θεληματική αδικία ή διαφθορά και προ πάντων μακριά από κάθε αφροδισιακή πράξη σε σώματα γυναικών και ανδρών, ελευθέρων ή δούλων. Όσα δε κατά τη διάρκεια της θεραπείας θα δω ή θα ακούσω, ή και πέρα από τις ασχολίες μου, στην καθημερινή ζωή, όσα δεν πρέπει ποτέ να κοινολογούνται στους έξω, θα τα αποσιωπώ, θεωρώντας ότι αυτά είναι ιερά μυστικά. Όσο λοιπόν θα τηρώ τον όρκο μου αυτό και δεν θα τον παραβιάζω, είθε να πετυχαίνω στη ζωή και στην τέχνη μου, έχοντας καλό όνομα ανάμεσα στους ανθρώπους. Εάν όμως τον παραβώ και γίνω επίορκος, να πάθω τα αντίθετα.

Καλή Λαμπρή....

Χόρτασα πάλι ευχές και φέτος «Καλό Πάσχα, Καλό Πάσχα». Όταν το λέγανε, καλοπροαίρετα πάντα, περίμεναν κι από μένα να εισπράξουν ανάλογη ευχή, μα σαν τους ρωτούσα γιατί και από πού άνοιγαν τα μάτια τους και με κοιτούσαν γεμάτοι απορία σαν να τους μίλαγε εξωγήινος, ναι εξωγήινος.

Κάποιος δεν άντεξε και με βλοσυρό ύφος με ρωτάει, «Δεν είσαι Χριστιανός εσύ, δεν πιστεύεις στην θρησκεία μας». Με χαμόγελο απάντησα καταφατικά, τότε ύψωσε περισσότερο τον τόνο της φωνής του, πιστεύοντας ότι ίσως θα μου επιβαλλόταν μ’ αυτόν τον τρόπο, μου λέει «τότε τι είναι αυτά που λες».
Με την σειρά μου προσπάθησα να τον αναγκάσω να σκεφθεί, καθότι άνθρωπος των γραμμάτων, επιστήμονας άνθρωπος με ακαδημαϊκή καριέρα, του λέω, «μα μου εύχεσαι καλή έξοδο και προσπαθώ να καταλάβω από πού; Επειδή είμαι Χριστιανός, εγώ αυτές τις μέρες εύχομαι Καλή Λαμπρή, Καλή Ανάσταση του Κυρίου μας, του ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ. Το καλό Πάσχα είναι μια γιορτή ενός άλλου λαού ο οποίος γιορτάζει την έξοδό του και καλά κάνει. Εμείς όμως, οι Έλληνες, πότε θα καταλάβουμε ουσιαστικά και αληθινά τι γιορτάζουμε και τι ευχές πρέπει να δίνουμε».
Γεμάτος απορία με ξανακοίταξε βαθυστόχαστα, μετά σιωπή, τέλος, μου γύρισε την πλάτη και συνέχισε το διάβα του.

Έμεινα σιωπηλός, σκέψεις πλημμύρησαν τον νου μου, ύψωσα το βλέμμα μου στον ορίζοντα και θαύμασα τα σύννεφα, που ενώ ο άνεμος τα φυσούσε εκείνα χόρευαν στον απέραντο ουρανό.

Τι κρίμα, σκέφθηκα να ζούμε μέσα σε τόση άγνοια, τι κρίμα που δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι κρίμα που δεν ξέρουμε που πάμε, τι κρίμα….τι κρίμα.

Όλο αυτό το συμβάν μου ξανάφερε στον νου μου την φράση «Τα μάρμαρα του Παρθενώνα».
Τόσα χρόνια δεν καταλαβαίνουμε ότι εμείς τουλάχιστον, πρέπει να τα ονομάζουμε ΓΛΥΠΤΑ, επειδή γλυπτά είναι και όχι μάρμαρα.

Αυτή η Ελλάδα με πληγώνει, με πληγώνει κάθε μέρα πιο βαθειά.

Με πόση αστοχία χρησιμοποιούμε την γλώσσα μας, ενώ είναι τόσο πλούσια εμείς την καταντήσαμε την πιο φτωχή. Με πόση αδιαφορία και αδυναμία προφέρουμε τις σκέψεις μας και υπάρχει και η φράση «Η Δύναμη του Λόγου». Πόσοι λίγοι από μας μεταφέρουν τις σκέψεις τους με λόγια τα οποία ανταποκρίνονται σ’ αυτές.

Ποιός ξέρει, ίσως κάποτε γίνουμε καλύτεροι….ίσως κάποτε ξυπνήσουμε από τον βαθύ λήθαργο που βρισκόμαστε…..ίσως κάποτε.......