Καλή Λαμπρή....

Χόρτασα πάλι ευχές και φέτος «Καλό Πάσχα, Καλό Πάσχα». Όταν το λέγανε, καλοπροαίρετα πάντα, περίμεναν κι από μένα να εισπράξουν ανάλογη ευχή, μα σαν τους ρωτούσα γιατί και από πού άνοιγαν τα μάτια τους και με κοιτούσαν γεμάτοι απορία σαν να τους μίλαγε εξωγήινος, ναι εξωγήινος.

Κάποιος δεν άντεξε και με βλοσυρό ύφος με ρωτάει, «Δεν είσαι Χριστιανός εσύ, δεν πιστεύεις στην θρησκεία μας». Με χαμόγελο απάντησα καταφατικά, τότε ύψωσε περισσότερο τον τόνο της φωνής του, πιστεύοντας ότι ίσως θα μου επιβαλλόταν μ’ αυτόν τον τρόπο, μου λέει «τότε τι είναι αυτά που λες».
Με την σειρά μου προσπάθησα να τον αναγκάσω να σκεφθεί, καθότι άνθρωπος των γραμμάτων, επιστήμονας άνθρωπος με ακαδημαϊκή καριέρα, του λέω, «μα μου εύχεσαι καλή έξοδο και προσπαθώ να καταλάβω από πού; Επειδή είμαι Χριστιανός, εγώ αυτές τις μέρες εύχομαι Καλή Λαμπρή, Καλή Ανάσταση του Κυρίου μας, του ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ. Το καλό Πάσχα είναι μια γιορτή ενός άλλου λαού ο οποίος γιορτάζει την έξοδό του και καλά κάνει. Εμείς όμως, οι Έλληνες, πότε θα καταλάβουμε ουσιαστικά και αληθινά τι γιορτάζουμε και τι ευχές πρέπει να δίνουμε».
Γεμάτος απορία με ξανακοίταξε βαθυστόχαστα, μετά σιωπή, τέλος, μου γύρισε την πλάτη και συνέχισε το διάβα του.

Έμεινα σιωπηλός, σκέψεις πλημμύρησαν τον νου μου, ύψωσα το βλέμμα μου στον ορίζοντα και θαύμασα τα σύννεφα, που ενώ ο άνεμος τα φυσούσε εκείνα χόρευαν στον απέραντο ουρανό.

Τι κρίμα, σκέφθηκα να ζούμε μέσα σε τόση άγνοια, τι κρίμα που δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι κρίμα που δεν ξέρουμε που πάμε, τι κρίμα….τι κρίμα.

Όλο αυτό το συμβάν μου ξανάφερε στον νου μου την φράση «Τα μάρμαρα του Παρθενώνα».
Τόσα χρόνια δεν καταλαβαίνουμε ότι εμείς τουλάχιστον, πρέπει να τα ονομάζουμε ΓΛΥΠΤΑ, επειδή γλυπτά είναι και όχι μάρμαρα.

Αυτή η Ελλάδα με πληγώνει, με πληγώνει κάθε μέρα πιο βαθειά.

Με πόση αστοχία χρησιμοποιούμε την γλώσσα μας, ενώ είναι τόσο πλούσια εμείς την καταντήσαμε την πιο φτωχή. Με πόση αδιαφορία και αδυναμία προφέρουμε τις σκέψεις μας και υπάρχει και η φράση «Η Δύναμη του Λόγου». Πόσοι λίγοι από μας μεταφέρουν τις σκέψεις τους με λόγια τα οποία ανταποκρίνονται σ’ αυτές.

Ποιός ξέρει, ίσως κάποτε γίνουμε καλύτεροι….ίσως κάποτε ξυπνήσουμε από τον βαθύ λήθαργο που βρισκόμαστε…..ίσως κάποτε.......