….αρκεί εγώ να είμαι καλά.

Χθες βίωσα τον χωρισμό δύο ανθρώπων μέσα από μία υποτιθέμενη καλλιέργεια και πολιτισμό η οποία τους διακατείχε. Προσπάθησαν να διανθίσουν την τελευταία πράξη του έργου που ονομάζεται «ΓΑΜΟΣ».

Εκείνος. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσε την ολοκληρωτική κατάρρευση που συντελούνταν μέσα στο κορμί και το μυαλό του. Μία κατάρρευση η οποία ενώ αυτή κυρίευε την στιγμή, εκείνος πολεμούσε να την αποτρέψει ελπίζοντας στην μεταμέλεια και την συγνώμη που διακαώς ζητούσε από εκείνη παντοιοτρόπως. Κατανοώντας τα λάθη και τις παραλήψεις οι οποίες έγιναν κατά την διάρκεια της συμβίωσης, πολλές φορές άθελα, άλλες απερίσκεπτα και άλλες προστατεύοντας το θεριό που βρίσκεται μέσα μας, τον ΕΓΩΙΣΜΟ. Λάθη τα οποία πηγάζουν από την προσπάθεια ενός Ανθρώπου να μεταβεί από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ.

Εκείνη. Υψώνοντας το φράγμα του ΕΓΩ και θεωρώντας τον εαυτό της ΥπέρΘεο, στεκόταν πάνω σε έναν θρόνο και συντελούσε διαρκώς στον ανελέητο εξευτελισμό Εκείνου. Η μεταμέλεια και το συγνώμην του, προσέκρουσαν πάνω στο φράγμα του ΕΓΩ της και διαλυόταν, γινόντουσαν κορνιαχτός. Στο σκοτεινό της βλέμμα τα μόνα ευδιάκριτα σημάδια ήταν ή τιμωρία και το αίμα. Αφού είχε προηγηθεί παντοιοτρόπως ο ευνουχισμός, χωρίς αποτέλεσμα, έπειτα ακολουθήθηκε η γνωστή μεθοδολογία των γυναικών, της ανελέητης τιμωρίας μέχρι τελικής πτώσης, χρησιμοποιώντας τους πιο ανορθόδοξους τρόπους, ακόμα και τα ίδια της τα παιδιά. Ότι αγαπάει πιο πολύ το κάνει αιχμή του δόρατος και τυφλωμένη από την εκδίκηση ορμά πάνω σε Εκείνον. Νοιώθει δημιουργός και εκτελεστής, Ζωή και Θάνατος συνάμα (ΜΥΔΙΑ).

Θύματα πάντα τα παιδιά. Αυτές οι αθώες ψυχούλες οι οποίες καλούνται να ωριμάσουν πρόωρα και να κατανοήσουν γεγονότα τα οποία δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν οι ¨μεγάλοι¨ . Ανοίγουν τα γεμάτα αθωότητα ματάκια τους και κοιτώντας τους στα μάτια, το μόνο που βλέπουν είναι μια υπέροχη και μοναδική Μανούλα και έναν εξαιρετικό Πατερούλη. Οι γονείς προσπαθούσαν να τους εξηγήσουν τι σημαίνει διαζύγιο και αυτά προσπαθούσαν να τους δεσμεύσουν ότι δεν επιθυμούν ούτε άλλο πατέρα ούτε άλλη μάνα, παράλληλα προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο λέγοντάς τους αν μπορούν να κάνουν υπομονή και να μην χωρίσουν για άλλα δύο χρόνια. Παράταση χρόνου ζητούσαν και να το ξανασκεφτούν, δεν θέλαν να χωρίσουν μα να ενωθούν. Φώναζαν με τον τρόπο τους. Πόσο απλοϊκές και καθαρές αλήθειες φώναζαν στα κουφά αυτιά τους. Τελικά είπαν, εφόσον ο μπαμπάς θα μένει σε ένα σπίτι και η μαμά σε άλλο τότε και μείς θα πάμε στο Πήλιο. Ήταν το τελευταίο κτύπημα στην πόρτα των μεγάλων ΕΓΩΙΣΤΩΝ. Τους λέγανε «Που πάτε; Γιατί χαλάτε την οικογένεια; Γιατί κοιτάτε μόνο τον εαυτό σας; Δεν καταλαβαίνεται σας έχουμε ανάγκη». Με δακρυσμένα τα ματάκια τους, το ένα κοίταξε το άλλο και αγκαλιάστηκαν προσπαθώντας να στηριχθούν μέσα στην καταιγίδα που οι ίδιοι οι γεννήτορες προκάλεσαν. Κανένας δεν τα ρώτησε αν θέλουν την διάλυση της οικογένειας. Τους ανακοινώθηκε μία απόφαση την οποία είναι υποχρεωμένα να την ακολουθήσουν διαβαίνοντας δύσβατα μονοπάτια, γεμάτα κακοτράχαλες πέτρες, πολλά αγκάθια και πολλές παγίδες.

Ρωτώντας και τους δύο γιατί το κάνουν αυτό, δεν σκέφτονται τα παιδιά τους. Η απάντηση που πήρα ήταν τόσο κρύα. «Θα βρουν τον δρόμο τους, αρκεί εγώ να είμαι καλά.

Τι σημαίνει τελικά η φράση «Αρκεί εγώ να είμαι καλά».

Φαινομενικά προστασία του εαυτού τους αλλά από τι; Ουσιαστικά κούραση από τα οικογενειακά βάρη.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν πάω στην εργασία μου, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να σταματήσω την δουλειά.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω περιουσία, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να την αποποιηθώ.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω φίλους γιατί με κουράζουν με τα προβλήματά τους και με ταλαιπωρούν. Άρα τους διώχνω.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω ευθύνες γιατί με βαραίνουν και με εξουθενώνουν. Άρα τις αποποιούμαι.

Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω να μάθω γράμματα, γιατί με κουράζει αφάνταστα η γνώση και τα βιβλία.

Συνεπώς βρίσκομαι χωρίς εργασία, χωρίς οικογένεια, χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους, χωρίς ευθύνες, χωρίς γνώση. Αναρωτιέμαι λοιπόν. Είμαι άνθρωπος ή ζώο;

Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, τελικά όλα αυτά είναι κομμάτια τα οποία σαν τα ενώσουμε αποτελούν την ΖΩΗ. Αυτά είναι η ίδια η ΖΩΗ. Αυτό είναι το μεγαλείο της. Οι ευκολίες αλλά και οι δυσκολίες, οι χαρές αλλά και οι λύπες. Όλα αυτά δεν έρχονται μόνα τους αλλά ούτε και μονόπλευρα. Σαν έρθει η χαρά φέρνει μαζί της και την λύπη, σαν έλθει η δυσκολία φέρνει μαζί της και την ευκολία.

Ναι λοιπόν, εγώ είμαι καλά όταν είμαι ζωντανός και παλεύω, είμαι καλά όταν προσπαθώ να ξανακερδίσω την σύντροφό μου, είμαι καλά όταν παλεύω να βγάλω τον γιό μου από τα ναρκωτικά, είμαι καλά όταν παλεύω να αποκαταστήσω την υγεία του άλλου μου γιου. Δεν παλεύω επειδή είμαι καλά αλλά είμαι καλά επειδή παλεύω, και ποτέ δεν θα αποποιηθώ καμιά ευθύνη και καμιά ευκαιρία. Λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν να αντέξουν να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ και ποτέ τους δεν θα είναι καλά επειδή αποποιούνται είτε το ΑΝΘΡΩΠΟΣ είτε το ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ωστόσο σέβομαι και εκτιμώ αφάνταστα τον εαυτό μου και όλους αυτούς που αγωνίζονται στον στίβο της ΖΩΗΣ και είναι ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.