.......κάποια σκέψη που έκανα δεν ήθελα να χαθεί, πήρα τον μοναδικό σύντροφό μου, το
χαρτί και την κατέγραψα. Τελειώνοντας, ένα δάκρυ κύλισε απο τα μάτια μου, μετά ένα άλλο ακολούθησε και πέσανε μαζί πάνω του. Ένοιωσα ότι το χαρτί
ζητούσε επιβεβαίωση για να πιστέψει, ότι αυτά που έγραφα είναι αληθινά.
Μόλις τα δάκρυα πέσανε πάνω του, πίστεψε στα λόγια μου και .......λύγισε, έχασε
την σκληρότητα που διέθετε, μαλάκωσε και αγκάλιασε την ψυχή μου.....
Όταν η ευαισθησία επικυρώνει τη συνείδηση, τότε και η ύλη ικανώνεται κι αγγίζει το άυλο. Το πραγματικά ουσιαστικό. Η σκέψη συνειδητή, η συγκίνηση ευαίσθητη και το δάκρυ, συνήγορος ότι η ψυχή ζει, αισθάνεται, πάλλεται, πονά, κραυγάζει, δεν βολεύεται με τον πνιγηρό περιορισμό τόσο της ύλης όσο και του μουχλιασμένου- ωστόσο επίπλαστου- "πολιτισμένου" ευδαιμονισμού....
ΑπάντησηΔιαγραφή