(Κείμενο του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου – Ιστορικού το οποίο γράφτηκε πρίν 4 χρόνια.)
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
………………………………………..Διαφωνώ………………………………………..
Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ότι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές... Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε..
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.
Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους. Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς. Oχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.
Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια και πού θεωρεί ως σωστό ότι γράφει το σχολικό. Το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.
Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία!
Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά; Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.
Οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Που να φθάσουν και τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς;
Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...
Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
ΤΑ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Παρακάλεσα το Θεό να μου αφαιρέσει την αλαζονεία και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!
Μου είπε, ότι δεν αφαιρούν την αλαζονεία, αλλά την απαρνούνται!
Παρακάλεσα το Θεό να θεραπεύσει την κατάκοιτη κόρη μου
Και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ! Η ψυχή της είναι σώα και το σώμα έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει!
Παρακάλεσα το Θεό να μου χαρίσει την υπομονή και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!
Μου είπε, ότι η υπομονή έρχεται μετά την δοκιμασία, δεν χαρίζεται, αλλά κατακτείται.
Παρακάλεσα το Θεό να μου χαρίσει την ευτυχία και ο Θεός μου είπε- ΟΧΙ!
Μου είπε, ότι μου δίνει την ευλογία Του και αν θα γίνω ευτυχής η όχι- εξαρτάται μόνο από μένα!
Παρακάλεσα το Θεό να με προφυλάξει από τον πόνο και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!
Μου είπε, πως τα βάσανα απομακρύνουν τον άνθρωπο από τις έννοιες αυτού του κόσμου και τον οδηγούν σ' Αυτόν!
Παρακάλεσα το Θεό να μεγαλώσει το πνεύμα μου και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!
Μου είπε, πως το πνεύμα οφείλει να μεγαλώσει μόνο του.
Παρακάλεσα το Θεό να αγαπώ τους άλλους, όπως Αυτός αγαπάει εμένα.
Επιτέλους κατάλαβες τι πρέπει να ζητάς, μου είπε ο Θεός.
Εγώ ζήτησα δύναμη και ο Θεός μου έστειλε δοκιμασίας για να με ατσαλώσει.
Εγώ ζήτησα σοφία και ο Θεός μου έστειλε προβλήματα, για να σπάω το κεφάλι μου να τα λύσω.
Εγώ ζήτησα ανδρεία και ο Θεός μου έστειλε κινδύνους.
Εγώ ζήτησα αγάπη και ο Θεός μου έστειλε δυστυχισμένους για να μπορώ να τους βοηθώ.
Εγώ ζήτησα αγαθά και ο Θεός μου έστειλε δυνατότητες.
Δεν πήρα τίποτε απ' αυτά που ζήτησα, αλλά πήρα το παν, που είχα ανάγκη!!!
Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μου... και μου είπε: «Σ' αγαπώ χωρίς όρια»
Μου είπε, ότι δεν αφαιρούν την αλαζονεία, αλλά την απαρνούνται!
Παρακάλεσα το Θεό να θεραπεύσει την κατάκοιτη κόρη μου
Και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ! Η ψυχή της είναι σώα και το σώμα έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει!
Παρακάλεσα το Θεό να μου χαρίσει την υπομονή και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!
Μου είπε, ότι η υπομονή έρχεται μετά την δοκιμασία, δεν χαρίζεται, αλλά κατακτείται.
Παρακάλεσα το Θεό να μου χαρίσει την ευτυχία και ο Θεός μου είπε- ΟΧΙ!
Μου είπε, ότι μου δίνει την ευλογία Του και αν θα γίνω ευτυχής η όχι- εξαρτάται μόνο από μένα!
Παρακάλεσα το Θεό να με προφυλάξει από τον πόνο και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!
Μου είπε, πως τα βάσανα απομακρύνουν τον άνθρωπο από τις έννοιες αυτού του κόσμου και τον οδηγούν σ' Αυτόν!
Παρακάλεσα το Θεό να μεγαλώσει το πνεύμα μου και ο Θεός μου είπε, ΟΧΙ!
Μου είπε, πως το πνεύμα οφείλει να μεγαλώσει μόνο του.
Παρακάλεσα το Θεό να αγαπώ τους άλλους, όπως Αυτός αγαπάει εμένα.
Επιτέλους κατάλαβες τι πρέπει να ζητάς, μου είπε ο Θεός.
Εγώ ζήτησα δύναμη και ο Θεός μου έστειλε δοκιμασίας για να με ατσαλώσει.
Εγώ ζήτησα σοφία και ο Θεός μου έστειλε προβλήματα, για να σπάω το κεφάλι μου να τα λύσω.
Εγώ ζήτησα ανδρεία και ο Θεός μου έστειλε κινδύνους.
Εγώ ζήτησα αγάπη και ο Θεός μου έστειλε δυστυχισμένους για να μπορώ να τους βοηθώ.
Εγώ ζήτησα αγαθά και ο Θεός μου έστειλε δυνατότητες.
Δεν πήρα τίποτε απ' αυτά που ζήτησα, αλλά πήρα το παν, που είχα ανάγκη!!!
Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μου... και μου είπε: «Σ' αγαπώ χωρίς όρια»
Ἡ ψυχή εἰς τήν πορείαν τῆς ἀνθρωπότητος
(του Καθηγητού-Ερευνητή Κοσμά Μ. Μαρκάτου)
Μετά τούς «πρώτους ἀνθρώπους» (ἀπό τό 200000 (παλαιολιθική περίοδος) μέχρι καί τό 5.000.000 π.Χ. (ἀνθρωποειδεῖς - ἐλλιπεῖς ἂνθρωποι ) - χαρακτηριζόμενους ἀπό παντελῆ ἀπουσίαν θρησκευτικότητος καί ἐσχατολογικῶν ἀναζητήσεων (ἂγνοια καί ἀδιαφορία περί τήν μεταθανάτιον ζωήν καί τήν ὓπαρξιν τῆς ψυχῆς) - ἀκολουθοῦν οἱ αἰφνιδίως ἐξαφανισθέντες νεαντερτάλειοι καί ἀκολούθως οἱ σοφοί (ἀπό τοῦ 30000 - 40000 π.Χ. καί ἐντεῦθεν περίπου, ὁμοίου τύπου μ’ ἐμᾶς), οἱ ὁποῖοι ναί μέν ἐχαρακτηρίζοντο ἀπό θρησκευτικότητα, ἀλλά λόγω ἐλλιποῦς γνώσεως καί κατανοήσεως τῆς φύσεως καί τῶν δυνάμεών της, ἐν τῶ πρώτω σταδίω τῆς ἐξελίξεώς των θεωροῦσαν ὃτι τά πάντα ἐπνευματοκρατοῦντο ἢ ἐψυχοκρατοῦντο (πνευματοκρατία ἢ ψυχισμός ἢ ἀνιμισμός, animismus ), ὃτι τά πάντα διήποντο δηλαδή ἀπό σκοτεινές καί ἀπόκρυφες δυνάμεις, κατ’ εἰκόνα τῆς ἰδικῆς των θελήσεως. Ἀκολούθως αὐτοί, διελθόντες διά τῆς μαγείας, μαγγανείας καί δεισιδαιμονίας - καί μέ σταδιακῶς αὐξανόμενην προσωποποίησιν - κατέληξαν εἰς τόν φυλακτισμόν ἢ φετιχισμόν (ὑπερβολική λατρεία ἀψύχου πράγματος) καί εἰς τίς θρησκεῖες, κατά τήν περίοδον τῶν ὁποί-ων οἱ προηγούμενες δυνάμεις ἂρχισαν ν’ ἀντικαθίστανται βαθμιαίως ὑπό τῶν πρώτων ὑποχθονίων θεοτήτων μετά τῆς λατρείας των καί ν’ ἀναφαίνονται τά πρῶτα σημεῖα μεταθανατίων ἀναζητήσεων.
Α152 - Ἡ ψυχή κατά τάς θρησκείας
Εἰς τήν φυσικήν Ἑλληνικήν θρησκείαν (ἀρχαιοελληνική) παρακολουθεῖ κανείς μετά θαυμασμοῦ τήν ὑπέροχον, ἀνοδικήν, πυκνήν καί συμπαγῆ πορεία της - πλήρως ἐναρμονισμένην καί ὁμοίως συμβαδίζουσαν μετά τῶν ἂλλων ἐπιτεύξεων τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος (ὀντολογία, θεολογία, μυθολογία, τέχνες, γράμματα, τεχνική, τεχνολογία, ἐ-πιστήμη καί φιλοσοφία) - ἐκ τῶν ὑποχθονίων, χθονίων καί ἐπιγείων θεοτήτων πρός τούς ὑπεργείους, ὀλυμπίους καί οὐρανίους θεούς καί πρός τήν δογματικήν τελειότητα.
Κατά τόν Ἰνδουϊσμόν, ἡ ἀτομική ψυχή (ἂτμαν, ἂτομον, ἀτμός), δημιουργηθεῖσα ἐν τῆ ἀρχῆ τοῦ χρόνου, εἰσέρχεται εἰς τό γεννώμενον σῶμα καί ὑπόκειται εἰς μετενσαρκώσεις (μετενσωματώσεις): ἡ ψυχή τοῦ ἀποθνήσκοντος εἰσέρχεται εἰς ἂλλο σῶμα. Ἡ θέσις τοῦ νέου ἀτόμου καθορίζεται ὑπό τῶν συσσωρευομένων συνεπειῶν τῶν πράξεών του (κάρ-μαν) εἰς τίς διαδοχικές μετενσαρκώσεις - ὁ κύκλος τῶν ὁποίων δύναται νά εἶναι αἰώνιος ἢ πεπερασμένος - μέχρι ὃτου ἡ ψυχή κα-θαρθεῖ τελείως (καρμική τελείωσις) καί ἑνωθεῖ μέ τό Ἀπόλυτον.
Κατά τόν Βουδισμόν, δέν ὑφίσταται ἀτομική ὓπαρξις ἢ ἐγώ, πᾶσα δέ ἀντίληψις περί αύτῆς εἶναι ἀπατηλή.
Κατά τόν Χριστιανισμόν καί Μουσουλμανισμόν, ἡ ψυχή γεννᾶται ταυτοχρόνως μετά τοῦ σώματος, ἀλλά μετά διάγει αὐθύπαρκτον ζωήν, ἀφοῦ ἡ μετά τοῦ σώματος ἓνωσίς της εἶναι προσωρινή [βλέπε σελ. 43, 44, 53, 73, 78, 85, 111, 112, 121, 132, 152].
Α153 - Ἡ ψυχή κατά τούς ποιητές, θεολόγους,
ἐπιστήμονες καί φιλοσόφους
Κατά τόν ποιητήν Ὃμηρον ἡ ψυχή εἶναι ὑλική ἀλλά ἀθάνατος, ἓν σκιῶδες ἀντίγραφον τοῦ ἀτόμου, ζῶν δηλαδή μετά τόν θάνατον τοῦ σώματος.
Κατά τόν Ἡσίοδον, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, οἱ δέ ψυχές τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων ἀποτελοῦν τούς φύλακας δαίμονας αὐτῶν.
Κατά τόν Ὁρφέα καί τόν Πυθαγόρα καί τούς ἐξ αὐτῶν Ὀρφικούς καί Πυθαγορικούς - τῶν ὁποίων οἱ δοξασίες ἀλληλοσυνδέονται - ἡ ψυχή ὑπῆρχε πρίν τήν γέννησιν τοῦ σώματος, εἶναι ἀθάνατος, εἰσέρχεται εἰς ἀνθρώπινον σῶμα διά νά «σωθεῖ» (ἐξ οὗ καί ἡ ἑτυμολογία τοῦ ὀνόματος σῶμα), μέ τό νά ὑποστεῖ κύκλον μετενσαρκώσεων (ἀπό ἂνθρωπον εἰς ἂνθρωπον), ἀλλά καί μετεμψυχώσεων* (ἀπό ἂνθρωπον εἰς ζῶον καί ἀπό ζῶον εἰς φυτόν), ἀναλόγως τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, εἰς τόν ὁποῖον δόθηκε ἡ ψυχή ὑπό τῶν θεῶν (προπατορικόν ἁμάρτημα;), μέχρις ὃτου ἀποκαθαρθεῖ καί ἐπιστρέψει πάλιν εἰς τόν ἂνθρωπον.
Ἐπίσης, κατά τόν Ἐμπεδοκλῆν, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, ὑφιστάμενη μετεμψύχωσιν εἰς ζῶα καί φυτά. Κατά τόν Ἀλκμαίωνα, ἡ ψυχή εἶναι κι-νητική καί ἀθάνατος. Ὁμοίως, κατά τόν Φιλόλαον, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, φιλακισμένη ὃμως εἰς τό ἀνθρώπινον σῶμα πρός ἐπιβολήν ποινῶν τινων. Κατά τούς Θαλῆν, Ἀναξίμανδρον, Ἀναξιμένην, Ξενοφάνην, Ἡράκλειτον καί Διογένην τόν Ἀπολλωνιάτην, ἡ ψυχή θεωρεῖται κοσμογονικόν στοιχεῖον. Ἐπίσης, κατά τούς ἀτομιστές (ἀτομικούς) ἐπιστήμονες Λεύκιππον καί Δημόκριτον, ἡ ψυχή θεωρεῖται κοσμογονικόν στοιχεῖον, εἶναι ἀθάνατος, κινητική καί σφαιροειδής.
Κατά τούς Σωκράτην καί Πλάτωνα, ἡ ψυχή εἶναι ἂϋλος καί ἀθάνατος εἰσάγεται δέ τό τρισυπόστατον τῆς ψυχῆς :
τό λογιστικόν (νοῦς - ἐγκέφαλος), τό θυμοειδές (θυμός - τό στῆθος) καί τό ἐπιθυμητικόν (πάθη - σπλάγχνα).
Ὁ Ἀριστοτέλης - ὁ πρῶτος συστηματικῶς ἀσχοληθείς - εἰς τό ἒργον του «Περί ψυχῆς» - ἐπαναδιατυπώνει τό τρισυπόστατον, ἀλλά ὑπό ἂλλην μορφήν - θά μποροῦσε νά λεχθεῖ (βιολογικῶς) - καί χρησιμοποποιῶν τήν δικήν του διαλεκτικήν μέθοδον, ὁρίζει τήν ψυχήν ὡς ὀργανωτικήν μορφήν τοῦ σώματος, ἡ ὁποία κινεῖται εἰς τρία ἐξελικτικά ἐπίπεδα : τό κατώτερον ἐπίπεδον τῆς ψυχῆς (λειτουργίες μόνο θρεπτικές - μόνο τά φυτά), τό ἐνδιάμεσον (λειτουργίες θρεπτικές καί κινητικές - μόνο τά ζῶα) καί τό ἀνώτερον (λειτουρ-γίες θρεπτικές, κινητικές, νοητικές, διανοητικές - μόνον ὁ ἂνθρωπος). Ἐξ αὐτῶν, μόνο τό νοητικόν ἐπίπεδον θεωρεῖται ἀθάνατον - ὑπό όρους πού πρέπει νά διελευ-κανθοῦν, πιστεύω, εἰς τήν συζήτησιν πού θά ἐπακολουθήσει, καί ὃταν ἒλθει ἡ ὣρα.
Κατά τούς ἀρχαίους Ἓλληνες ἰατρούς, Ἱπποκράτην (πατήρ τῆς ἰατρικῆς), Ἡρόφιλον (ἀνακάλυψις τοῦ νευρικοῦ συστήματος), Ἐρασίστρατον (μελέται τῆς νευρολογίας), Γαλη-νόν (θεωρία ἰδιοσυγκρασιῶν) - οἱ ὁποῖοι κινοῦνται γενικῶς εἰς ἐμπειρικόν ἐπίπεδον (ἂσκησις ἀνατομίας) - ἡ ψυχή εἶναι γενικῶς ὑλιστικῆς φύσεως.
Ἀπό τοῦ Πλωτίνου (ἱδρυτοῦ τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ) μέχρι τόν Κάντ (ἡ Ψυχολογία ὡς ἐπιστήμη τῆς συνειδήσεως / Κριτική τοῦ καθαροῦ λόγου), ἡ ἂϋλος (μή ὑλική) φύσις τῆς ψυχῆς ἐπανέρχεται.
Κατά τόν Πλωτῖνον, ἡ ψυχή εἶναι ἂϋλος καί αἰωνία - μέ τήν δικήν της θέσιν εἰς τήν ἱεραρχίαν τῶν ὂντων - ὑπάρχει πρίν τήν γέννησιν, ἐπιζεῖ τοῦ θανάτου, δύναται νά ἀναγεννηθεῖ εἰς ἂλλο σῶμα (ἐνσαρκωθεῖ) καί ἀκόμη νά κινηθεῖ ἢ σταθεῖ ἒξω ἀπό τό σῶμα, κατά τή διάρκειαν τῆς ἐπιγείου ζωῆς ἐν καταστάσει ἐκστάσεως.
Κατά τόν Ἃγιον Αὐγουστῖνον, ἡ ψυχή παρομοιάζεται μέ «ἀναβάτην» τοῦ σώματος, ὡς ἂϋλος ὀντότης, διακρίνεται τοῦ ὑλικοῦ σώματος καί ἀντιπροσωπεύει τόν «ἀληθινόν» ἂνθρωπον, μή γινόμενη ὃμως ἀντιληπτή χωρίς αὐτό.
Μέ τόν Ἃγιον Θωμᾶν τόν Ἀκινάτην ἐπανέρχεται ἡ ἀρχαιοελληνική ἰδέα καί θέσις (Σωκ-ράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης), κατά τήν ὁποίαν ἡ ψυχή ἀποτελεῖ τήν κινητήριον ἀρχήν τοῦ σώματος, μή δυνάμενη ὃμως νά συγκροτήσει ἓν ἀνθρώπινον ὂν χωρίς αὐτό, ἂν καί εἶναι ἀνεξάρτητος αὐτοῦ.
Κατά τήν θέσιν τοῦ μαθηματικοῦ καί φιλοσόφου Καρτεσίου, τό ἀνθρώπειον ὂν θεωρεῖται ὡς σύζευξις δύο διαφορετικῶν οὐσιῶν ἀλληλοεπενεργουσῶν - τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος - λαμβάνων τήν ψυχήν ὡς ἰσοδύναμον τοῦ νοῦ.
Κατά τόν φιλόσοφον Σπινόζα, ἡ πραγματικότης συνιστᾶ δύο πλευρές μιᾶς ἑνιαίας πραγματικότητος - θέσις ἀνάλογος τῆς προηγουμένης.
Κατά τόν μαθηματικόν καί φιλόσοφον Λάιμπνιτς, ἐπηρεασθέντα ἐν-δεχομένως ἀπ’ τά Μαθηματικά (σημεῖον Εὐκλείδου) καί Φυσικήν (ἂτο-μον Δημοκρίτου), ἡ ἀόρατος ψυχή θεωρεῖται ὡς ἀντίστοιχος μέ τό ση-μεῖον καί τό ἂτομον καί ὁρίζεται ὡς «μεταφυσικόν σημεῖον».
Τέλος, κατά τόν φιλόσοφον Κάντ ἐξάγεται τό συμπέρασμα ὃτι ἡ ὓπαρξις τῆς ψυχῆς δέν δύναται ν’ ἀποδειχθεῖ διά τῆς λογικῆς, ἂν καί ὁ νούς (χρησιμοποιῶν τήν λογικήν) πρέπει νά καταλήξει εἰς αὐτήν τήν ὓπαρξιν.
Μετά τούς «πρώτους ἀνθρώπους» (ἀπό τό 200000 (παλαιολιθική περίοδος) μέχρι καί τό 5.000.000 π.Χ. (ἀνθρωποειδεῖς - ἐλλιπεῖς ἂνθρωποι ) - χαρακτηριζόμενους ἀπό παντελῆ ἀπουσίαν θρησκευτικότητος καί ἐσχατολογικῶν ἀναζητήσεων (ἂγνοια καί ἀδιαφορία περί τήν μεταθανάτιον ζωήν καί τήν ὓπαρξιν τῆς ψυχῆς) - ἀκολουθοῦν οἱ αἰφνιδίως ἐξαφανισθέντες νεαντερτάλειοι καί ἀκολούθως οἱ σοφοί (ἀπό τοῦ 30000 - 40000 π.Χ. καί ἐντεῦθεν περίπου, ὁμοίου τύπου μ’ ἐμᾶς), οἱ ὁποῖοι ναί μέν ἐχαρακτηρίζοντο ἀπό θρησκευτικότητα, ἀλλά λόγω ἐλλιποῦς γνώσεως καί κατανοήσεως τῆς φύσεως καί τῶν δυνάμεών της, ἐν τῶ πρώτω σταδίω τῆς ἐξελίξεώς των θεωροῦσαν ὃτι τά πάντα ἐπνευματοκρατοῦντο ἢ ἐψυχοκρατοῦντο (πνευματοκρατία ἢ ψυχισμός ἢ ἀνιμισμός, animismus ), ὃτι τά πάντα διήποντο δηλαδή ἀπό σκοτεινές καί ἀπόκρυφες δυνάμεις, κατ’ εἰκόνα τῆς ἰδικῆς των θελήσεως. Ἀκολούθως αὐτοί, διελθόντες διά τῆς μαγείας, μαγγανείας καί δεισιδαιμονίας - καί μέ σταδιακῶς αὐξανόμενην προσωποποίησιν - κατέληξαν εἰς τόν φυλακτισμόν ἢ φετιχισμόν (ὑπερβολική λατρεία ἀψύχου πράγματος) καί εἰς τίς θρησκεῖες, κατά τήν περίοδον τῶν ὁποί-ων οἱ προηγούμενες δυνάμεις ἂρχισαν ν’ ἀντικαθίστανται βαθμιαίως ὑπό τῶν πρώτων ὑποχθονίων θεοτήτων μετά τῆς λατρείας των καί ν’ ἀναφαίνονται τά πρῶτα σημεῖα μεταθανατίων ἀναζητήσεων.
Α152 - Ἡ ψυχή κατά τάς θρησκείας
Εἰς τήν φυσικήν Ἑλληνικήν θρησκείαν (ἀρχαιοελληνική) παρακολουθεῖ κανείς μετά θαυμασμοῦ τήν ὑπέροχον, ἀνοδικήν, πυκνήν καί συμπαγῆ πορεία της - πλήρως ἐναρμονισμένην καί ὁμοίως συμβαδίζουσαν μετά τῶν ἂλλων ἐπιτεύξεων τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος (ὀντολογία, θεολογία, μυθολογία, τέχνες, γράμματα, τεχνική, τεχνολογία, ἐ-πιστήμη καί φιλοσοφία) - ἐκ τῶν ὑποχθονίων, χθονίων καί ἐπιγείων θεοτήτων πρός τούς ὑπεργείους, ὀλυμπίους καί οὐρανίους θεούς καί πρός τήν δογματικήν τελειότητα.
Κατά τόν Ἰνδουϊσμόν, ἡ ἀτομική ψυχή (ἂτμαν, ἂτομον, ἀτμός), δημιουργηθεῖσα ἐν τῆ ἀρχῆ τοῦ χρόνου, εἰσέρχεται εἰς τό γεννώμενον σῶμα καί ὑπόκειται εἰς μετενσαρκώσεις (μετενσωματώσεις): ἡ ψυχή τοῦ ἀποθνήσκοντος εἰσέρχεται εἰς ἂλλο σῶμα. Ἡ θέσις τοῦ νέου ἀτόμου καθορίζεται ὑπό τῶν συσσωρευομένων συνεπειῶν τῶν πράξεών του (κάρ-μαν) εἰς τίς διαδοχικές μετενσαρκώσεις - ὁ κύκλος τῶν ὁποίων δύναται νά εἶναι αἰώνιος ἢ πεπερασμένος - μέχρι ὃτου ἡ ψυχή κα-θαρθεῖ τελείως (καρμική τελείωσις) καί ἑνωθεῖ μέ τό Ἀπόλυτον.
Κατά τόν Βουδισμόν, δέν ὑφίσταται ἀτομική ὓπαρξις ἢ ἐγώ, πᾶσα δέ ἀντίληψις περί αύτῆς εἶναι ἀπατηλή.
Κατά τόν Χριστιανισμόν καί Μουσουλμανισμόν, ἡ ψυχή γεννᾶται ταυτοχρόνως μετά τοῦ σώματος, ἀλλά μετά διάγει αὐθύπαρκτον ζωήν, ἀφοῦ ἡ μετά τοῦ σώματος ἓνωσίς της εἶναι προσωρινή [βλέπε σελ. 43, 44, 53, 73, 78, 85, 111, 112, 121, 132, 152].
Α153 - Ἡ ψυχή κατά τούς ποιητές, θεολόγους,
ἐπιστήμονες καί φιλοσόφους
Κατά τόν ποιητήν Ὃμηρον ἡ ψυχή εἶναι ὑλική ἀλλά ἀθάνατος, ἓν σκιῶδες ἀντίγραφον τοῦ ἀτόμου, ζῶν δηλαδή μετά τόν θάνατον τοῦ σώματος.
Κατά τόν Ἡσίοδον, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, οἱ δέ ψυχές τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων ἀποτελοῦν τούς φύλακας δαίμονας αὐτῶν.
Κατά τόν Ὁρφέα καί τόν Πυθαγόρα καί τούς ἐξ αὐτῶν Ὀρφικούς καί Πυθαγορικούς - τῶν ὁποίων οἱ δοξασίες ἀλληλοσυνδέονται - ἡ ψυχή ὑπῆρχε πρίν τήν γέννησιν τοῦ σώματος, εἶναι ἀθάνατος, εἰσέρχεται εἰς ἀνθρώπινον σῶμα διά νά «σωθεῖ» (ἐξ οὗ καί ἡ ἑτυμολογία τοῦ ὀνόματος σῶμα), μέ τό νά ὑποστεῖ κύκλον μετενσαρκώσεων (ἀπό ἂνθρωπον εἰς ἂνθρωπον), ἀλλά καί μετεμψυχώσεων* (ἀπό ἂνθρωπον εἰς ζῶον καί ἀπό ζῶον εἰς φυτόν), ἀναλόγως τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, εἰς τόν ὁποῖον δόθηκε ἡ ψυχή ὑπό τῶν θεῶν (προπατορικόν ἁμάρτημα;), μέχρις ὃτου ἀποκαθαρθεῖ καί ἐπιστρέψει πάλιν εἰς τόν ἂνθρωπον.
Ἐπίσης, κατά τόν Ἐμπεδοκλῆν, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, ὑφιστάμενη μετεμψύχωσιν εἰς ζῶα καί φυτά. Κατά τόν Ἀλκμαίωνα, ἡ ψυχή εἶναι κι-νητική καί ἀθάνατος. Ὁμοίως, κατά τόν Φιλόλαον, ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος, φιλακισμένη ὃμως εἰς τό ἀνθρώπινον σῶμα πρός ἐπιβολήν ποινῶν τινων. Κατά τούς Θαλῆν, Ἀναξίμανδρον, Ἀναξιμένην, Ξενοφάνην, Ἡράκλειτον καί Διογένην τόν Ἀπολλωνιάτην, ἡ ψυχή θεωρεῖται κοσμογονικόν στοιχεῖον. Ἐπίσης, κατά τούς ἀτομιστές (ἀτομικούς) ἐπιστήμονες Λεύκιππον καί Δημόκριτον, ἡ ψυχή θεωρεῖται κοσμογονικόν στοιχεῖον, εἶναι ἀθάνατος, κινητική καί σφαιροειδής.
Κατά τούς Σωκράτην καί Πλάτωνα, ἡ ψυχή εἶναι ἂϋλος καί ἀθάνατος εἰσάγεται δέ τό τρισυπόστατον τῆς ψυχῆς :
τό λογιστικόν (νοῦς - ἐγκέφαλος), τό θυμοειδές (θυμός - τό στῆθος) καί τό ἐπιθυμητικόν (πάθη - σπλάγχνα).
Ὁ Ἀριστοτέλης - ὁ πρῶτος συστηματικῶς ἀσχοληθείς - εἰς τό ἒργον του «Περί ψυχῆς» - ἐπαναδιατυπώνει τό τρισυπόστατον, ἀλλά ὑπό ἂλλην μορφήν - θά μποροῦσε νά λεχθεῖ (βιολογικῶς) - καί χρησιμοποποιῶν τήν δικήν του διαλεκτικήν μέθοδον, ὁρίζει τήν ψυχήν ὡς ὀργανωτικήν μορφήν τοῦ σώματος, ἡ ὁποία κινεῖται εἰς τρία ἐξελικτικά ἐπίπεδα : τό κατώτερον ἐπίπεδον τῆς ψυχῆς (λειτουργίες μόνο θρεπτικές - μόνο τά φυτά), τό ἐνδιάμεσον (λειτουργίες θρεπτικές καί κινητικές - μόνο τά ζῶα) καί τό ἀνώτερον (λειτουρ-γίες θρεπτικές, κινητικές, νοητικές, διανοητικές - μόνον ὁ ἂνθρωπος). Ἐξ αὐτῶν, μόνο τό νοητικόν ἐπίπεδον θεωρεῖται ἀθάνατον - ὑπό όρους πού πρέπει νά διελευ-κανθοῦν, πιστεύω, εἰς τήν συζήτησιν πού θά ἐπακολουθήσει, καί ὃταν ἒλθει ἡ ὣρα.
Κατά τούς ἀρχαίους Ἓλληνες ἰατρούς, Ἱπποκράτην (πατήρ τῆς ἰατρικῆς), Ἡρόφιλον (ἀνακάλυψις τοῦ νευρικοῦ συστήματος), Ἐρασίστρατον (μελέται τῆς νευρολογίας), Γαλη-νόν (θεωρία ἰδιοσυγκρασιῶν) - οἱ ὁποῖοι κινοῦνται γενικῶς εἰς ἐμπειρικόν ἐπίπεδον (ἂσκησις ἀνατομίας) - ἡ ψυχή εἶναι γενικῶς ὑλιστικῆς φύσεως.
Ἀπό τοῦ Πλωτίνου (ἱδρυτοῦ τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ) μέχρι τόν Κάντ (ἡ Ψυχολογία ὡς ἐπιστήμη τῆς συνειδήσεως / Κριτική τοῦ καθαροῦ λόγου), ἡ ἂϋλος (μή ὑλική) φύσις τῆς ψυχῆς ἐπανέρχεται.
Κατά τόν Πλωτῖνον, ἡ ψυχή εἶναι ἂϋλος καί αἰωνία - μέ τήν δικήν της θέσιν εἰς τήν ἱεραρχίαν τῶν ὂντων - ὑπάρχει πρίν τήν γέννησιν, ἐπιζεῖ τοῦ θανάτου, δύναται νά ἀναγεννηθεῖ εἰς ἂλλο σῶμα (ἐνσαρκωθεῖ) καί ἀκόμη νά κινηθεῖ ἢ σταθεῖ ἒξω ἀπό τό σῶμα, κατά τή διάρκειαν τῆς ἐπιγείου ζωῆς ἐν καταστάσει ἐκστάσεως.
Κατά τόν Ἃγιον Αὐγουστῖνον, ἡ ψυχή παρομοιάζεται μέ «ἀναβάτην» τοῦ σώματος, ὡς ἂϋλος ὀντότης, διακρίνεται τοῦ ὑλικοῦ σώματος καί ἀντιπροσωπεύει τόν «ἀληθινόν» ἂνθρωπον, μή γινόμενη ὃμως ἀντιληπτή χωρίς αὐτό.
Μέ τόν Ἃγιον Θωμᾶν τόν Ἀκινάτην ἐπανέρχεται ἡ ἀρχαιοελληνική ἰδέα καί θέσις (Σωκ-ράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης), κατά τήν ὁποίαν ἡ ψυχή ἀποτελεῖ τήν κινητήριον ἀρχήν τοῦ σώματος, μή δυνάμενη ὃμως νά συγκροτήσει ἓν ἀνθρώπινον ὂν χωρίς αὐτό, ἂν καί εἶναι ἀνεξάρτητος αὐτοῦ.
Κατά τήν θέσιν τοῦ μαθηματικοῦ καί φιλοσόφου Καρτεσίου, τό ἀνθρώπειον ὂν θεωρεῖται ὡς σύζευξις δύο διαφορετικῶν οὐσιῶν ἀλληλοεπενεργουσῶν - τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος - λαμβάνων τήν ψυχήν ὡς ἰσοδύναμον τοῦ νοῦ.
Κατά τόν φιλόσοφον Σπινόζα, ἡ πραγματικότης συνιστᾶ δύο πλευρές μιᾶς ἑνιαίας πραγματικότητος - θέσις ἀνάλογος τῆς προηγουμένης.
Κατά τόν μαθηματικόν καί φιλόσοφον Λάιμπνιτς, ἐπηρεασθέντα ἐν-δεχομένως ἀπ’ τά Μαθηματικά (σημεῖον Εὐκλείδου) καί Φυσικήν (ἂτο-μον Δημοκρίτου), ἡ ἀόρατος ψυχή θεωρεῖται ὡς ἀντίστοιχος μέ τό ση-μεῖον καί τό ἂτομον καί ὁρίζεται ὡς «μεταφυσικόν σημεῖον».
Τέλος, κατά τόν φιλόσοφον Κάντ ἐξάγεται τό συμπέρασμα ὃτι ἡ ὓπαρξις τῆς ψυχῆς δέν δύναται ν’ ἀποδειχθεῖ διά τῆς λογικῆς, ἂν καί ὁ νούς (χρησιμοποιῶν τήν λογικήν) πρέπει νά καταλήξει εἰς αὐτήν τήν ὓπαρξιν.
….αρκεί εγώ να είμαι καλά.
Χθες βίωσα τον χωρισμό δύο ανθρώπων μέσα από μία υποτιθέμενη καλλιέργεια και πολιτισμό η οποία τους διακατείχε. Προσπάθησαν να διανθίσουν την τελευταία πράξη του έργου που ονομάζεται «ΓΑΜΟΣ».
Εκείνος. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσε την ολοκληρωτική κατάρρευση που συντελούνταν μέσα στο κορμί και το μυαλό του. Μία κατάρρευση η οποία ενώ αυτή κυρίευε την στιγμή, εκείνος πολεμούσε να την αποτρέψει ελπίζοντας στην μεταμέλεια και την συγνώμη που διακαώς ζητούσε από εκείνη παντοιοτρόπως. Κατανοώντας τα λάθη και τις παραλήψεις οι οποίες έγιναν κατά την διάρκεια της συμβίωσης, πολλές φορές άθελα, άλλες απερίσκεπτα και άλλες προστατεύοντας το θεριό που βρίσκεται μέσα μας, τον ΕΓΩΙΣΜΟ. Λάθη τα οποία πηγάζουν από την προσπάθεια ενός Ανθρώπου να μεταβεί από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ.
Εκείνη. Υψώνοντας το φράγμα του ΕΓΩ και θεωρώντας τον εαυτό της ΥπέρΘεο, στεκόταν πάνω σε έναν θρόνο και συντελούσε διαρκώς στον ανελέητο εξευτελισμό Εκείνου. Η μεταμέλεια και το συγνώμην του, προσέκρουσαν πάνω στο φράγμα του ΕΓΩ της και διαλυόταν, γινόντουσαν κορνιαχτός. Στο σκοτεινό της βλέμμα τα μόνα ευδιάκριτα σημάδια ήταν ή τιμωρία και το αίμα. Αφού είχε προηγηθεί παντοιοτρόπως ο ευνουχισμός, χωρίς αποτέλεσμα, έπειτα ακολουθήθηκε η γνωστή μεθοδολογία των γυναικών, της ανελέητης τιμωρίας μέχρι τελικής πτώσης, χρησιμοποιώντας τους πιο ανορθόδοξους τρόπους, ακόμα και τα ίδια της τα παιδιά. Ότι αγαπάει πιο πολύ το κάνει αιχμή του δόρατος και τυφλωμένη από την εκδίκηση ορμά πάνω σε Εκείνον. Νοιώθει δημιουργός και εκτελεστής, Ζωή και Θάνατος συνάμα (ΜΥΔΙΑ).
Θύματα πάντα τα παιδιά. Αυτές οι αθώες ψυχούλες οι οποίες καλούνται να ωριμάσουν πρόωρα και να κατανοήσουν γεγονότα τα οποία δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν οι ¨μεγάλοι¨ . Ανοίγουν τα γεμάτα αθωότητα ματάκια τους και κοιτώντας τους στα μάτια, το μόνο που βλέπουν είναι μια υπέροχη και μοναδική Μανούλα και έναν εξαιρετικό Πατερούλη. Οι γονείς προσπαθούσαν να τους εξηγήσουν τι σημαίνει διαζύγιο και αυτά προσπαθούσαν να τους δεσμεύσουν ότι δεν επιθυμούν ούτε άλλο πατέρα ούτε άλλη μάνα, παράλληλα προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο λέγοντάς τους αν μπορούν να κάνουν υπομονή και να μην χωρίσουν για άλλα δύο χρόνια. Παράταση χρόνου ζητούσαν και να το ξανασκεφτούν, δεν θέλαν να χωρίσουν μα να ενωθούν. Φώναζαν με τον τρόπο τους. Πόσο απλοϊκές και καθαρές αλήθειες φώναζαν στα κουφά αυτιά τους. Τελικά είπαν, εφόσον ο μπαμπάς θα μένει σε ένα σπίτι και η μαμά σε άλλο τότε και μείς θα πάμε στο Πήλιο. Ήταν το τελευταίο κτύπημα στην πόρτα των μεγάλων ΕΓΩΙΣΤΩΝ. Τους λέγανε «Που πάτε; Γιατί χαλάτε την οικογένεια; Γιατί κοιτάτε μόνο τον εαυτό σας; Δεν καταλαβαίνεται σας έχουμε ανάγκη». Με δακρυσμένα τα ματάκια τους, το ένα κοίταξε το άλλο και αγκαλιάστηκαν προσπαθώντας να στηριχθούν μέσα στην καταιγίδα που οι ίδιοι οι γεννήτορες προκάλεσαν. Κανένας δεν τα ρώτησε αν θέλουν την διάλυση της οικογένειας. Τους ανακοινώθηκε μία απόφαση την οποία είναι υποχρεωμένα να την ακολουθήσουν διαβαίνοντας δύσβατα μονοπάτια, γεμάτα κακοτράχαλες πέτρες, πολλά αγκάθια και πολλές παγίδες.
Ρωτώντας και τους δύο γιατί το κάνουν αυτό, δεν σκέφτονται τα παιδιά τους. Η απάντηση που πήρα ήταν τόσο κρύα. «Θα βρουν τον δρόμο τους, αρκεί εγώ να είμαι καλά.
Τι σημαίνει τελικά η φράση «Αρκεί εγώ να είμαι καλά».
Φαινομενικά προστασία του εαυτού τους αλλά από τι; Ουσιαστικά κούραση από τα οικογενειακά βάρη.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν πάω στην εργασία μου, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να σταματήσω την δουλειά.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω περιουσία, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να την αποποιηθώ.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω φίλους γιατί με κουράζουν με τα προβλήματά τους και με ταλαιπωρούν. Άρα τους διώχνω.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω ευθύνες γιατί με βαραίνουν και με εξουθενώνουν. Άρα τις αποποιούμαι.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω να μάθω γράμματα, γιατί με κουράζει αφάνταστα η γνώση και τα βιβλία.
Συνεπώς βρίσκομαι χωρίς εργασία, χωρίς οικογένεια, χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους, χωρίς ευθύνες, χωρίς γνώση. Αναρωτιέμαι λοιπόν. Είμαι άνθρωπος ή ζώο;
Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, τελικά όλα αυτά είναι κομμάτια τα οποία σαν τα ενώσουμε αποτελούν την ΖΩΗ. Αυτά είναι η ίδια η ΖΩΗ. Αυτό είναι το μεγαλείο της. Οι ευκολίες αλλά και οι δυσκολίες, οι χαρές αλλά και οι λύπες. Όλα αυτά δεν έρχονται μόνα τους αλλά ούτε και μονόπλευρα. Σαν έρθει η χαρά φέρνει μαζί της και την λύπη, σαν έλθει η δυσκολία φέρνει μαζί της και την ευκολία.
Ναι λοιπόν, εγώ είμαι καλά όταν είμαι ζωντανός και παλεύω, είμαι καλά όταν προσπαθώ να ξανακερδίσω την σύντροφό μου, είμαι καλά όταν παλεύω να βγάλω τον γιό μου από τα ναρκωτικά, είμαι καλά όταν παλεύω να αποκαταστήσω την υγεία του άλλου μου γιου. Δεν παλεύω επειδή είμαι καλά αλλά είμαι καλά επειδή παλεύω, και ποτέ δεν θα αποποιηθώ καμιά ευθύνη και καμιά ευκαιρία. Λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν να αντέξουν να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ και ποτέ τους δεν θα είναι καλά επειδή αποποιούνται είτε το ΑΝΘΡΩΠΟΣ είτε το ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ωστόσο σέβομαι και εκτιμώ αφάνταστα τον εαυτό μου και όλους αυτούς που αγωνίζονται στον στίβο της ΖΩΗΣ και είναι ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Εκείνος. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσε την ολοκληρωτική κατάρρευση που συντελούνταν μέσα στο κορμί και το μυαλό του. Μία κατάρρευση η οποία ενώ αυτή κυρίευε την στιγμή, εκείνος πολεμούσε να την αποτρέψει ελπίζοντας στην μεταμέλεια και την συγνώμη που διακαώς ζητούσε από εκείνη παντοιοτρόπως. Κατανοώντας τα λάθη και τις παραλήψεις οι οποίες έγιναν κατά την διάρκεια της συμβίωσης, πολλές φορές άθελα, άλλες απερίσκεπτα και άλλες προστατεύοντας το θεριό που βρίσκεται μέσα μας, τον ΕΓΩΙΣΜΟ. Λάθη τα οποία πηγάζουν από την προσπάθεια ενός Ανθρώπου να μεταβεί από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ.
Εκείνη. Υψώνοντας το φράγμα του ΕΓΩ και θεωρώντας τον εαυτό της ΥπέρΘεο, στεκόταν πάνω σε έναν θρόνο και συντελούσε διαρκώς στον ανελέητο εξευτελισμό Εκείνου. Η μεταμέλεια και το συγνώμην του, προσέκρουσαν πάνω στο φράγμα του ΕΓΩ της και διαλυόταν, γινόντουσαν κορνιαχτός. Στο σκοτεινό της βλέμμα τα μόνα ευδιάκριτα σημάδια ήταν ή τιμωρία και το αίμα. Αφού είχε προηγηθεί παντοιοτρόπως ο ευνουχισμός, χωρίς αποτέλεσμα, έπειτα ακολουθήθηκε η γνωστή μεθοδολογία των γυναικών, της ανελέητης τιμωρίας μέχρι τελικής πτώσης, χρησιμοποιώντας τους πιο ανορθόδοξους τρόπους, ακόμα και τα ίδια της τα παιδιά. Ότι αγαπάει πιο πολύ το κάνει αιχμή του δόρατος και τυφλωμένη από την εκδίκηση ορμά πάνω σε Εκείνον. Νοιώθει δημιουργός και εκτελεστής, Ζωή και Θάνατος συνάμα (ΜΥΔΙΑ).
Θύματα πάντα τα παιδιά. Αυτές οι αθώες ψυχούλες οι οποίες καλούνται να ωριμάσουν πρόωρα και να κατανοήσουν γεγονότα τα οποία δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν οι ¨μεγάλοι¨ . Ανοίγουν τα γεμάτα αθωότητα ματάκια τους και κοιτώντας τους στα μάτια, το μόνο που βλέπουν είναι μια υπέροχη και μοναδική Μανούλα και έναν εξαιρετικό Πατερούλη. Οι γονείς προσπαθούσαν να τους εξηγήσουν τι σημαίνει διαζύγιο και αυτά προσπαθούσαν να τους δεσμεύσουν ότι δεν επιθυμούν ούτε άλλο πατέρα ούτε άλλη μάνα, παράλληλα προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο λέγοντάς τους αν μπορούν να κάνουν υπομονή και να μην χωρίσουν για άλλα δύο χρόνια. Παράταση χρόνου ζητούσαν και να το ξανασκεφτούν, δεν θέλαν να χωρίσουν μα να ενωθούν. Φώναζαν με τον τρόπο τους. Πόσο απλοϊκές και καθαρές αλήθειες φώναζαν στα κουφά αυτιά τους. Τελικά είπαν, εφόσον ο μπαμπάς θα μένει σε ένα σπίτι και η μαμά σε άλλο τότε και μείς θα πάμε στο Πήλιο. Ήταν το τελευταίο κτύπημα στην πόρτα των μεγάλων ΕΓΩΙΣΤΩΝ. Τους λέγανε «Που πάτε; Γιατί χαλάτε την οικογένεια; Γιατί κοιτάτε μόνο τον εαυτό σας; Δεν καταλαβαίνεται σας έχουμε ανάγκη». Με δακρυσμένα τα ματάκια τους, το ένα κοίταξε το άλλο και αγκαλιάστηκαν προσπαθώντας να στηριχθούν μέσα στην καταιγίδα που οι ίδιοι οι γεννήτορες προκάλεσαν. Κανένας δεν τα ρώτησε αν θέλουν την διάλυση της οικογένειας. Τους ανακοινώθηκε μία απόφαση την οποία είναι υποχρεωμένα να την ακολουθήσουν διαβαίνοντας δύσβατα μονοπάτια, γεμάτα κακοτράχαλες πέτρες, πολλά αγκάθια και πολλές παγίδες.
Ρωτώντας και τους δύο γιατί το κάνουν αυτό, δεν σκέφτονται τα παιδιά τους. Η απάντηση που πήρα ήταν τόσο κρύα. «Θα βρουν τον δρόμο τους, αρκεί εγώ να είμαι καλά.
Τι σημαίνει τελικά η φράση «Αρκεί εγώ να είμαι καλά».
Φαινομενικά προστασία του εαυτού τους αλλά από τι; Ουσιαστικά κούραση από τα οικογενειακά βάρη.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν πάω στην εργασία μου, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να σταματήσω την δουλειά.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω περιουσία, επειδή με κουράζει και με ταλαιπωρεί. Άρα πρέπει να την αποποιηθώ.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν έχω φίλους γιατί με κουράζουν με τα προβλήματά τους και με ταλαιπωρούν. Άρα τους διώχνω.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω ευθύνες γιατί με βαραίνουν και με εξουθενώνουν. Άρα τις αποποιούμαι.
Με την ίδια λογική, της αποποίησης, καλά είμαι όταν δεν θέλω να μάθω γράμματα, γιατί με κουράζει αφάνταστα η γνώση και τα βιβλία.
Συνεπώς βρίσκομαι χωρίς εργασία, χωρίς οικογένεια, χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους, χωρίς ευθύνες, χωρίς γνώση. Αναρωτιέμαι λοιπόν. Είμαι άνθρωπος ή ζώο;
Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, τελικά όλα αυτά είναι κομμάτια τα οποία σαν τα ενώσουμε αποτελούν την ΖΩΗ. Αυτά είναι η ίδια η ΖΩΗ. Αυτό είναι το μεγαλείο της. Οι ευκολίες αλλά και οι δυσκολίες, οι χαρές αλλά και οι λύπες. Όλα αυτά δεν έρχονται μόνα τους αλλά ούτε και μονόπλευρα. Σαν έρθει η χαρά φέρνει μαζί της και την λύπη, σαν έλθει η δυσκολία φέρνει μαζί της και την ευκολία.
Ναι λοιπόν, εγώ είμαι καλά όταν είμαι ζωντανός και παλεύω, είμαι καλά όταν προσπαθώ να ξανακερδίσω την σύντροφό μου, είμαι καλά όταν παλεύω να βγάλω τον γιό μου από τα ναρκωτικά, είμαι καλά όταν παλεύω να αποκαταστήσω την υγεία του άλλου μου γιου. Δεν παλεύω επειδή είμαι καλά αλλά είμαι καλά επειδή παλεύω, και ποτέ δεν θα αποποιηθώ καμιά ευθύνη και καμιά ευκαιρία. Λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν να αντέξουν να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ και ποτέ τους δεν θα είναι καλά επειδή αποποιούνται είτε το ΑΝΘΡΩΠΟΣ είτε το ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ωστόσο σέβομαι και εκτιμώ αφάνταστα τον εαυτό μου και όλους αυτούς που αγωνίζονται στον στίβο της ΖΩΗΣ και είναι ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου:
Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,
Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...
Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές...
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...
Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές...
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΓΙΑ ΝΑ «ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ»!
Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας Άγγελος ανέλαβε
να με ξεναγήσει. Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με
αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας
και είπε :
«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που
φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής»
Κοίταξα γύρω γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να
βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά
και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.
Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο
σταθμό. Ο άγγελος μου είπε :
«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές
που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν»
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι
πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν
ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.
Τέλος, στην άκρη ενός μακριού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ
μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί,
χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.
Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
«Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι
άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια»
«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε»
ρώτησα πάλι.
«Πολύ απλά» απάντησε «Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ Θεέ μου!»
να με ξεναγήσει. Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με
αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας
και είπε :
«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που
φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής»
Κοίταξα γύρω γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να
βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά
και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.
Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο
σταθμό. Ο άγγελος μου είπε :
«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές
που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν»
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι
πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν
ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.
Τέλος, στην άκρη ενός μακριού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ
μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί,
χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.
Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
«Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι
άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια»
«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε»
ρώτησα πάλι.
«Πολύ απλά» απάντησε «Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ Θεέ μου!»
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ & Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ
“Μια ημέρα, ένα μικρό άνοιγμα εμφανίστηκε σε ένα κουκούλι, ένας άντρας κάθισε και παρατηρούσε την μικρή πεταλούδα για ώρες, καθώς πάλευε για να βγάλει το σώμα της μέσα από την μικρή οπή.
Κάποια στιγμή φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθειά της. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και τελικά εξαντλήθηκε.
Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι.
Η πεταλούδα έδειχνε χαρούμενη και ξεπρόβαλε εύκολα. Αλλά, το σώμα της ήταν μαραμένο και ζαρωμένα φτερά της.
Ο άντρας συνέχισε να παρακολουθεί περιμένοντας, από στιγμή σε στιγμή, να ανοίξει τα φτερά της, να δυναμώσουν και να γίνουν ικανά &γερά να στηρίξουν το σώμα της πεταλούδας και ότι θα γίνονταν.
Η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της περιφερόμενη αργά και δύσκολα με το σώμα της μαραμένο και τα φτερά της ζαρωμένα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει.
Αυτό που ο άντρας, με την ευγένεια και την καλή του θέληση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ήταν ότι ο περιορισμός του κουκουλιού και ο αγώνας που απαιτήθηκε από την πεταλούδα ήταν ο μόνος τρόπος για να αναγκάσει τα υγρά να κινηθούν από το σώμα της πεταλούδας προς τα φτερά της, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις κατάφερνε να απελευθερωθεί από το κουκούλι.
Κάποια στιγμή φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθειά της. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και τελικά εξαντλήθηκε.
Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι.
Η πεταλούδα έδειχνε χαρούμενη και ξεπρόβαλε εύκολα. Αλλά, το σώμα της ήταν μαραμένο και ζαρωμένα φτερά της.
Ο άντρας συνέχισε να παρακολουθεί περιμένοντας, από στιγμή σε στιγμή, να ανοίξει τα φτερά της, να δυναμώσουν και να γίνουν ικανά &γερά να στηρίξουν το σώμα της πεταλούδας και ότι θα γίνονταν.
Η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της περιφερόμενη αργά και δύσκολα με το σώμα της μαραμένο και τα φτερά της ζαρωμένα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει.
Αυτό που ο άντρας, με την ευγένεια και την καλή του θέληση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ήταν ότι ο περιορισμός του κουκουλιού και ο αγώνας που απαιτήθηκε από την πεταλούδα ήταν ο μόνος τρόπος για να αναγκάσει τα υγρά να κινηθούν από το σώμα της πεταλούδας προς τα φτερά της, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις κατάφερνε να απελευθερωθεί από το κουκούλι.
Τι σημαίνει να είσαι «φτωχός»…
Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας• αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…
- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…
- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας• αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…
- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…
- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.
….ΦΙΛΗΜΑ….
Είναι φίλημα
Η δροσοσταλιά που στέκει στο πέταλο ενός άνθους…….
Είναι φίλημα
Η αύρα του καλοκαιριού……….
Είναι φίλημα
Όταν το κύμα , αγγίζει τα βότσαλα της ακρογιαλιάς…...
Είναι φίλημα
Το κελάρυσμα ενός ποταμού….…
Είναι φίλημα
Ο φλοίσβος των φύλλων του Φθινοπώρου…
Είναι φίλημα
Όταν τα χείλη σου αγγίζουν τα δικά μου…
Ζ.
Η δροσοσταλιά που στέκει στο πέταλο ενός άνθους…….
Είναι φίλημα
Η αύρα του καλοκαιριού……….
Είναι φίλημα
Όταν το κύμα , αγγίζει τα βότσαλα της ακρογιαλιάς…...
Είναι φίλημα
Το κελάρυσμα ενός ποταμού….…
Είναι φίλημα
Ο φλοίσβος των φύλλων του Φθινοπώρου…
Είναι φίλημα
Όταν τα χείλη σου αγγίζουν τα δικά μου…
Ζ.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)