Πότε επιτέλους θα γίνουμε πραγματικοί άνδρες;

Πότε επιτέλους θα γίνουμε πραγματικοί άνδρες;

 

Εισαγωγικό σχόλιο:

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στις 17/5/2000 στο περιοδικό Greekcomputernews ως απάντηση σε ένα παλαιό κείμενο του κ. Νίκου Δήμου με τίτλο "Πρωινό Ξύρισμα" το οποίο είχε αναδημοσιευθεί στο ίδιο περιοδικό δύο μέρες νωρίτερα.

Σε μια προσπάθεια να περιορίσω τα mail των δυσαρεστημένων συναδέλφων μελών του ανδρικού φύλλου τα οποία λαμβάνω κατά καιρούς, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι στόχος του έργου μου δεν είναι η υπεράσπιση των γυναικών (αυτό το έργο είναι αρκετά ικανές για να το αναλάβουν από μόνες τους). Θεωρώ το κείμενό μου ως μια πρόταση επιστροφής στις γνήσιες ανδρικές αξίες της θέλησης, της αποφασιστικότητας και της δράσης.

Οι πραγματικοί άνδρες δεν φοβούνται να παραδεχθούν τα λάθη τους, έχουν το θάρρος να αναλάβουν τις ευθύνες τους και δεν καταδέχονται ποτέ να ρίξουν σε άλλους το φταίξιμο για τις δικές τους πράξεις, παραλήψεις ή ολιγωρίες. Θέλω να πιστεύω λοιπόν πως διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο θα συμφωνήσετε και σεις μαζί μου, παρά τον σκληρό και επιθετικό τόνο που επέλεξα για να εκφράσω την αγωνία μου για τον στραβό, γεμάτο παράπονα, απογοήτευση και υποκρισία, δρόμο που έχουμε επιλέξει.

 

• Έχετε προσέξει πως οι γυναίκες δεν δυσκολεύονται να παίξουν τους παραδοσιακούς ρόλους μας (δύναμη, αποφασιστικότητα, συνέπεια), ενώ εμείς δείχνουμε ανίκανοι να αναλάβουμε έστω και ένα μικρό μέρος από τους θεωρούμενους ως δικούς τους (συμπάθεια, τρυφερότητα, φροντίδα);
• Ευτυχώς τουλάχιστον που δεν μπορούν να βγάλουν γένια. (Να μείνει και κάτι αποκλειστικά δικό μας.)
• Βαφτίσαμε τον εαυτό μας "ισχυρό φύλο" γιατί έχουμε μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη. Να υποθέσω πως φοβόμαστε να κουβεντιάσουμε για το μυαλό μας;
• Όταν μια γυναίκα αποκτά περίοδο όλο το σώμα της επαναστατεί και της φωνάζει πως ενηλικιώνεται πλέον και πρέπει να ωριμάσει. Εμείς όμως δεν έχουμε κανέναν για να μας πει κάτι τέτοιο. Παραμένουμε λοιπόν πάντοτε θυμωμένα, ονειροπόλα και παραπονιάρικα παιδάκια. (Κάτι ξέρουν οι φυλές των αγρίων που παραμορφώνουν τα σώματα των νέων για να καταλάβουν επιτέλους ότι η εφηβεία πέρασε πια και από δω και μπρος θα πρέπει να συμπεριφέρονται σαν πραγματικοί άνδρες.)
• Πίσω από κάθε νευρωτικό, ηλίθιο, μαμμόθρεφτο, αναποφάσιστο, ευνουχισμένο και κακομοίρη άντρα υπάρχει πάντοτε μια γυναίκα. Είναι η σύζυγος την οποία επέλεξε με την ελπίδα πως έτσι θα αντικαταστήσει τη μανούλα του.
• Γιατί υπάρχουν τόσοι μισογύνηδες άνδρες, αλλά καμία μίσανδρη γυναίκα; (Ούτε καν λέξη δεν διαθέτει η γλώσσα μας για να περιγράψει αυτό το αδύνατο και παράλογο πράγμα.)
• Πίσω από κάθε μισογύνη κρύβεται ένας αδύναμος, τρομαγμένος και ανικανοποίητος άνδρας.
• Μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη: Οι γυναίκες έχουν ελαττώματα
• Μεγάλη ανδρική αυταπάτη: Οι άνδρες δεν έχουν. (Κι αν έχουν, γι' αυτά φταίνε πάντα οι γυναίκες.)
• Δεν ξέρουμε να χάνουμε και δεν παραδεχόμαστε ποτέ τα λάθη μας. Τρέμουμε πως ακόμη και η παραμικρή υπόνοια αδυναμίας θα ξεγυμνώσει τον ψευτοπαλικαρά που κρύβουμε μέσα μας.
• Φοβόμαστε να ζητήσουμε συγγνώμη, φοβόμαστε να δείξουμε τις ευαισθησίες μας, φοβόμαστε να δεχθούμε συμβουλές. Μήπως κατά βάθος φοβόμαστε ακόμη και να ζήσουμε;
• Έχετε σκεφθεί ποτέ πως μπορεί (έστω και τυχαία, από λάθος ή σύμπτωση) να έχουν καμιά φορά δίκιο και οι γυναίκες;
• Εμείς πάμε φαντάροι και ξεμπερδεύουμε σε 18 μήνες. Εκείνες γεννούν παιδιά και σταματούν να τα φροντίζουν μόνο όταν πεθάνουν. (Ευχαριστώ για την τυρόπιτα μαμά.)
• Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν πως αν χωρίσεις την ερωτική ικανοποίηση σε δέκα μέρη η γυναίκα θα πάρει τα εννέα και ο άνδρας το ένα. Γιατί λοιπόν είμαστε διατεθειμένοι να ρίξουμε στο κρεβάτι σχεδόν όποια βρεθεί διαθέσιμη (όλες οι γυναίκες ίδιες όταν σβήσουμε το φως), ενώ εκείνες προτιμούν να είναι εκλεκτικές; Μήπως γιατί είναι αρκετά ώριμες ώστε να προτιμούν την ποιότητα από την ποσότητα;
• Γιατί υπάρχουν πολλές πόρνες και ελάχιστοι ζιγκολό; Γιατί για τους περισσότερους άνδρες μια τρύπα είναι αρκετή. Η πλειοψηφία των γυναικών όμως μάλλον ψάχνει για κάτι παραπάνω από μια φούσκα γεμάτη αίμα.
• Γιατί θεωρούμε υποτιμητικό να ανοίξουμε την πόρτα σε μια γυναίκα ή να τη βοηθήσουμε να φορέσει το παλτό της, αλλά δεν βλέπουμε τίποτε παράξενο στο να μας πλένει, να μας σιδερώνει και να μας μαγειρεύει ακόμη και όταν κερδίζει περισσότερα χρήματα από μας;
• Έχετε σκεφθεί ποτέ πως περνάμε τόσο καιρό μιλώντας για τις γυναίκες των ονείρων μας που δεν μας μένει χρόνος για να ασχοληθούμε με εκείνες που μας περιτριγυρίζουν;
• Τους παραδώσαμε την ανατροφή των παιδιών μας και παραπονιόμαστε πως μαθαίνουν τις κόρες τους να μας καταπιέζουν και τους γιους τους να μένουν πάντα θύματα. Γιατί λοιπόν δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτό;
• Αν δεν μας αρέσει ο κόσμος που ζούμε ας θυμηθούμε πως οι περισσότεροι υπουργοί, βουλευτές και δικαστές ήταν πάντοτε άνδρες.
• Γιατί αναζητούμε συνεχώς αφορμές για να μειώσουμε όσους από μας πιστεύουν ότι υπάρχουν και άλλα αξιόλογα πράγματα σε αυτό τον κόσμο πέρα από το χρήμα και την εξουσία; Μήπως τους ζηλεύουμε γιατί δεν φοβούνται να ζήσουν κρυμμένοι πίσω από μεγάλα γραφεία και γρήγορα αυτοκίνητα;
• Η απελευθέρωση των γυναικών προχωράει. Η δική μας ενηλικίωση όμως δεν έχει καν ξεκινήσει.
• Η πολυτιμότερη συμβουλή για έναν άνδρα: "Grow up and get a life"

ΑΝΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΑΛΑΤΙ .

O χρυσός της θάλασσας

Μιλάμε φυσικά για το ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι! 

Δεν πρόκειται για το πολύ φτηνό αλάτι που βρίσκετε σχεδόν αποκλειστικά στα ράφια των super market. Αλλά για το φυσικό αλάτι της θάλασσας που στην ετικέτα του επιβάλλεται να γράφει ΜΗ ΡΑΦΙΝΑΡΙΣΜΕΝΟ, δηλαδή όχι βιομηχανικά επεξεργασμένο.

Δυστυχώς αποτελούσε είδος πολυτελείας που μόνο οι καλοί σεφ γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν. Όμως τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αναγνωρίζεται και πάλι η θρεπτική αξία του που αν και ελαφρώς πιο ακριβό από το ραφιναρισμένο, μπαίνει ξανά στην κουζίνα της νοικοκυράς.

Γιατί όμως τόσο ενδιαφέρον για το γνήσιο θαλασσινό αλάτι;

Είναι το μόνο είδος αλατιού που με σιγουριά το κατατάσσουμε στα θρεπτικά αρτύματα αφού περιέχει 92 στοιχεία του περιοδικού πίνακα (μέταλλα και ιχνοστοιχεία) που είναι  απαραίτητα για την υγεία των κυττάρων μας!

Βοηθάει σημαντικά στην απορρόφηση των θρεπτικών στοιχείων από τον βλεννογόνο του λεπτού εντέρου, ισορροπεί τα επίπεδα σακχάρου, προστατεύει τα εγκεφαλικά κύτταρα, έχει αντιαλλεργική δράση, προστατεύει από κράμπες το μυϊκό σύστημα, δυναμώνει τα οστά κι ενισχύει την καλή ερωτική διάθεση.

Και το σημαντικότερο, ρυθμίζει την πίεση του αίματος και δεν προκαλεί κατακράτηση υγρών!

 
Αυτό όμως  έρχεται σε αντίθεση με ό,τι μας έλεγαν μέχρι τώρα οι γιατροί και οι διαιτολόγοι για το αλάτι και η εξήγηση είναι απλή:

Η βασικότερη αιτία της υπέρτασης και των κατακρατήσεων είναι η υψηλή λήψη νατρίου. Το ραφιναρισμένο αλάτι είναι εμπλουτισμένο σε νάτριο κατά 40% περίπου περισσότερο από την αρχική του φυσική μορφή. Λόγω της επεξεργασίας, του έχουν απομείνει μόνο 2 από τα 92 στοιχεία, δηλαδή το νάτριο και το χλώριο (χλωριούχο νάτριο είναι η χημική ονομασία του ραφιναρισμένου αλατιού-NaCl). Σε κάποιες περιπτώσεις είναι εμπλουτισμένο με ιώδιο και κάλιο αλλά ακόμα κι έτσι δεν έχει τίποτα από την αρχική του θρεπτική αξία.

Το  αποτέλεσμα είναι η διαταραχή της ηλεκτρολυτικής ισορροπίας των κυττάρων. Αυτή είναι η ικανότητα του κυττάρου να διατηρεί ισορροπία στα υγρά του μέσα και έξω από αυτό και η οποία προάγει την ομοιόστασή του, δηλαδή την μόνιμη ομοιογένειά του.

Η αυξημένη συγκέντρωση νατρίου επομένως προκαλεί κακή υγεία στα κύτταρα που μεταφράζεται σε κατακρατήσεις, υπέρταση, αθηροσκλήρωση, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά επεισόδια ενώ φαίνεται πως πυροδοτεί ακόμα και τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Άρα να προτιμάτε τη χρήση του θαλασσινού μη ραφιναρισμένου αλατιού όπως π.χ. το φυσικό αλάτι από τις αλυκές των Κυθήρων ή της Καλλονής στη Μυτιλήνη ή του Μεσολογγίου, που σε συνδυασμό με μια πληθώρα άλλων ανεπεξέργαστων τροφών  στην καθημερινή διατροφή αποτελεί το μέσον για μια άριστη σωματική και ψυχική υγεία.

Δεδομένου ότι έχει φυσική, έντονη γεύση, μισό κουταλάκι του γλυκού αρκεί για το φαγητό μιας 4 μελής οικογένειας. Συστήνεται και σε υπερτασικούς με τη συγκατάθεση πάντα του γιατρού.

 Επειδή είναι σε χοντρές νιφάδες, χρησιμοποιείστε έναν μύλο πιπεριού. Κυκλοφορεί επίσης και σε υγρή μορφή που είναι αρκετά εύχρηστη. Θα το βρείτε πια όχι μόνο στα καταστήματα με βιολογικά αλλά και σε μεγάλα super market και οι τιμές ποικίλουν από 1,60? έως και 4? ανάλογα με τη συσκευασία και τον τόπο προέλευσης.

 

Στέλλα Η. Σαρηπαναγιώτου 

Διατροφολόγος

Master Practitioner in Eating Disorders and Obesity

 

To Χρέος

…Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας. Αγάπα τον κίνδυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω!
Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ ακολούθα μου!
Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.
Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.
Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες:
Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους να ζητάς συντρόφους! …

Ασκητική Ν. Καζαντζάκης

το βάρος....

η επιβεβαίωση....

 

.......κάποια σκέψη που έκανα δεν ήθελα να χαθεί, πήρα τον μοναδικό σύντροφό μου, το χαρτί και την κατέγραψα. Τελειώνοντας, ένα δάκρυ κύλισε απο τα μάτια μου, μετά ένα άλλο ακολούθησε και πέσανε μαζί πάνω του. Ένοιωσα ότι το χαρτί ζητούσε επιβεβαίωση για να πιστέψει, ότι αυτά που έγραφα είναι αληθινά. Μόλις τα δάκρυα πέσανε πάνω του, πίστεψε στα λόγια μου και .......λύγισε, έχασε την σκληρότητα που διέθετε, μαλάκωσε και αγκάλιασε την ψυχή μου.....

"Μας ονειρεύτηκα..."

Εχθές το βράδυ μου είπες : "Μας ονειρεύτηκα..."
Ξαφνικά άρχισες να βλέπεις διάφορες στιγμές μας !
Σε κάθε σκηνή, παρατήρησες, δύο ζευγάρια από πατημασιές στην άμμο...Τα δικά μας !!
Όταν όμως είδες την τελευταία σκηνή μας, γύρισες πίσω και κοιτάξες τις πατημασιές.

Πολλές φορές, υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές...Κάτι που συνέβαινε στις πιο δύσκολες και δυσάρεστες στιγμές της ζωής σου...Με κοίταξες με απορία και πόνο στα μάτια...
"Γιατί...;; Είπες ότι από τη στιγμή που θα είμαστε μαζί θα περπατούσες μαζί μου σε όλο το δρόμο...Γιατί όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο από ποτέ με εγκατέλειψες..;;"

Και τότε χαμογελώντας σου απάντησα :
"Σ' αγαπώ και ποτέ δεν σε εγκατέλειψα...

Όταν είδες ένα ζευγάρι πατημασιές ήταν τότε που εγώ σε κρατούσα στα χέρια μου..."!!!

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς»

(Κείμενο του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου – Ιστορικού το οποίο γράφτηκε πρίν 4 χρόνια.)

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
………………………………………..Διαφωνώ………………………………………..

Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.

Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ότι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές... Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε..

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.

Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους. Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς. Oχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.

Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια και πού θεωρεί ως σωστό ότι γράφει το σχολικό. Το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.

Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία!

Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά; Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.

Οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Που να φθάσουν και τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».


Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς;

Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...


Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.